Gebeurt het toch weer. Het bloed kruipt werkelijk waar het niet gaan kan. ‘Karakter’ van Ferdinand Bordewijk. Voor de zesde keer lees ik het. Ademloos.
Eigenlijk kan het helemaal niet. Ik heb dezer dagen wel wat anders aan mijn hoofd. Het is gewoon druk. Met een cursus en met verplicht vrijwillig mijn Engels oppoetsen. Met me wat verdiepen in regels en gebruiken bij een ‘club’ waar ik binnenkort veel mee te maken heb.
Zie ik een stapeltje opgespaarde boekenbijlages uit de krant liggen.
Krijg ik meteen erna via Stumbleupon een tip over ‘100 Books Every High School Student Should Read‘.
Denk ik:
Over boeken lezen moet je eigenlijk niet lezen.
P.S.
Wel een interessant lijstje, die literaire top 100 voor middelbare scholieren. En als verzamelaar/lezer ga je toch kijken wat je in de kast e/o gelezen hebt.
Leuk werkje voor iets later op de dag.
Dat ‘iets later op de dag’ werd later op de avond. De oogst viel mij niet en wel tegen. Vijfentwintig van de honderd staan er in de kast, maar het gaat vooral om het lezen. En dan tekent zich af, wat ik zelf als beste weet: boeken verzamelen doe ik stukken sneller dan ze lezen. Van deze 100 heb ik er slechts 10 gelezen.
Maar weet je wat? Ik houd de moed erin, want oh heerlijkheid, wat wacht mij nog een grote hoeveelheid mooi leeswerk.
In Ter Heijde hebben we nieuw asfalt op het fietspad Hoek van Holland – Kijkduin. En plots is er over het gebruik van het pad veel meer te melden dan voorheen. Volstond eerst het bordje ‘Fietpad’ en een mededeling op een tweede bordje, thans kun je spreken van verbaal geweld.
En heeft het nut? Lees verder
Over Koninginnedag 2012 kun je kort zijn.
Veel zon,
weinig wolken (al trekt het hier in Monster nu – 15.26 uur – wat dicht),
veel volk in Den Haag op de Frederik Hendriklaan (alwaar van alles en nog veel meer aan de man werd gebracht),
weinig pijn in de portemonnee, zoals dat hoort op een vrijmarkt,
veel plezier en
(eigenlijk) weinig aankopen.
Voorts veel dankbaarheid van ‘de Koninklijken’ die in de provincie Utrecht feestelijk werden onthaald. En een kampioen WC-smijten.
Hebben we het dan?
Zo goed als.
Later deze dag – if the weather holds - nog heerlijk skeeleren met HVHW, want alles goed en wel, maar de zomertraining is twee weken geleden begonnen en dan laat je je niet door het eerste het beste Oranjefeestje weerhouden.
Nog iets te melden over de aankopen?
Nou vooruit.
Naast een videofilm, een wii-spel en een ter plekke verorberde suikerspin van mijn mede-sneupers is het gebleven bij een Lonely Planet over Engeland en een mooi, oud boek van Top Naeff: School-idyllen.
School-idyllen is smullen hoor! Heerlijk ouderwetse taal. Neem het eerste verhaal. Dat begint bij de titel al goed: Een pleizierig vooruitzicht. En dan die eerste zin: ‘t was krans bij Jeanne van Laer.
Een mens was toen nog mensch, iets uit Amerika was amerikaansch. Soms is het wat plechtig allemaal; regelmatig passeren in onbruik geraakte woorden. Mensen die ‘ongenietbaar’ zijn, schriften die ‘beknoeid’ zijn, er is sprake van ‘onaangenaamheden’ en menschen zijn er nog echt ‘in hun schik’.
Voor het eerst adem binnenzuigen
met je zich dan ontvouwende longen.
Je eerste contact
met je ouders, verzorgers, de mensheid dus.
Je eerste dag als kleuter,
de snoeptrommel met traktatie in je hand
Je eerste woordjes,
op ‘de grote school’: boom, roos, vis, vuur.
Op hoop van zegen. Dé ‘Op hoop van zegen’. Het meer bekende dan gelezen toneelstuk van literair gigant Herman Heijermans. Ik heb ‘m bijna uit. Alleen nog het vierde en laatste bedrijf. Dan ben je op driekwart. Het is nog heel even een feestje.
Wenkbrauwen
Oeh. Ik zie ze alweer gaan, die gefronste wenkbrauwen. Oh ja, ik voorvoel de bedenkingen die rijzen. En zeker, ik zie het hokje al waarin ik na een aankondiging als hierboven gestopt kan en misschien zal worden.
Kan mij het bommen. Ik heb gescoord. Voor de tweede keer in een week. Eerst met F. Springers meest recente boek – ‘Met stille trom’ (dat eigenlijk zijn debuut had moeten zijn) – en nu met Heijermans.
‘Met stille trom’. Ik maak mijn debuut als Springer-lezer met dit onlangs uitgebrachte boek. Een prachtboek. Afgelopen vrijdag liep ik er tegenaan bij de bieb. Ik prijs mij gelukkig.
Bezetting
De roman gaat over Nederlands Nieuw Guinea en het verhaal speelt in de nadagen van ‘onze’ zeggenschap over dat deel van Azië. Die zeggenschap kun je – als je het boek en de geschiedenisboeken mag geloven – gerust met een korreltje zout nemen. Officieel waren wij de daar heersende partij, maar om nou te zeggen dat we de zaak in de hand hadden? In elk geval niet (meer) in het stukje overzees rijksdeel dat in ‘Met stille trom’ beschreven wordt.
