Foto: Bert van Lobenstein

Dit is een dagboek. Het derde in de reeks StarClass-wedstrijden die Kay dit shorttrackseizoen mag rijden. Na Malmö (eind oktober) en Oberstdorf (december) blijven we nu thuis. Nou ja thuis: Leeuwarden is van vrijdag 24 tot en met zondag 26 februari the place to be. We blijven in eigen land.

Bij de vorige twee StarClass-ontmoetingen hield ik op deze plek een online dagboek bij, dus …. . Inderdaad daarom nu ook. Ik zal er weer live bij zijn.

Net als in mijn blogs over Malmö en Oberstdorf (foto) beschrijf ik elke dag weer chronologisch en zeker op de wedstrijddagen met vermelding van de kloktijden. Ook nu staat de dag van heden steeds bovenin. Uiteraard gaat het ook over Esmée Messemaker en Avalon Aardoom, Kays eveneens deelnemende clubgenotes van HVHW .

Esmée

Avalon

_______________________________________________________________

Donderdag 23 februari
8.21 uur.
Snel updateje.
De dag waarop het met Kay richting noorden gaat, begon zoals elke donderdagmorgen begint: een snertwekker die de rust ruim voor half zeven begint te verstoren, gevolgd door het klaaglijk gejammer van Siamees Mischa.

Illustratie: tomvandeputte.webklik.nl

We zijn er dus ook ditmaal weer uit gekomen.
De bank beneden staat inmiddels vol enigszins gesorteerde zooi waarvan het de bedoeling is dat die meegaat. Kay is inmiddels op school. Zijn schaatspakken liggen boven bij de eveneens enigszins gesorteerde klerenzooi. Daar komt straks nog iets bij en hopelijk past het dan ook nog in de tas.
Kay begint nu te pennen en te rekenen aan wat hopelijk later  een mooi wiskundecijfer zal blijken.
Straks, tussen m’n bedrijvigheden door, haal ik de laptop op.
Nu vlug verder aan de dagelijkse slag.

13.35 uur.
Kay heeft vakantie. Zijn week met intellectuele beproevingen zit erop. Ik heb ‘m net opgehaald op school. Welgemoed trapte hij naast me tegen de wind in naar huis. Inmiddels heeft hij een paar boterhammen met gebakken ei op. Wat hem betreft kunnen we wel weg.

Ik heb zitten ploeteren met de laptop, die ineens een soort van de geest gaf na het ophalen van een update voor Internet Explorer. Plan B komt in werking: een andere laptop ophalen. Keep your fingers crossed, please.

13.44 uur.
Tot slot voor nu en totdat we de oversteek richting Friesland hebben gemaakt:
De bagage ligt achterin.
Kay zit, DS bij de hand.
Hebben we alles? Ja.
Ook het slijpblok? Jahaa!
O.K. Ik sluit de computer en kruip achter het stuur.
we’re rolling.
_______________________________________________________________

Woensdag 22 februari
8.38 uur.
Het programma staat op shorttrackonline. Daar staat goed nieuws in. Om te beginnen dat we vrijdag en zaterdag niet op een holletje naar de ijsbaan hoeven. Wat heet: eerst rijden de meisjes en jongens novice (pupillen 1) vanaf half twee. Die komen in actie op de 1000 meter (met 777 in de heats, halve finales en een deel van de finales). Erna krijgen ze ook nog de heats 500 meter te verwerken. Dan, pas dan, zijn Kay, Esmée Messemaker en Avalon Aardoom aan de beurt voor hun 1500 meter (met 1000 meter in de heats, halve finales en een deel van de finales). De klok staat als het zo ver is op zes uur.

Improviseren
Daarmee heb je ook meteen het slechte nieuws bij de kop: dat wordt improviseren met het avondeten. Het programma voor de C-junioren loopt door tot een uur of negen. Op zich geen probleem, want zij kunnen op zaterdag wat uitslapen. Pas rond een uur of kwart over twee worden ze weer verwacht voor het inrijden, waarna ze de totale 500 meter zullen afwerken plus de heats van de 1000 meter. Tegen de tijd dat de schaatsen uit kunnen is het dan een uur of kwart voor acht.

De pupillen hebben er dan al een ochtend en een stukje middag op zitten waarin ze de halve finales en finales van de 500 meter hebben afgewerkt en op de 777 meter zijn gevorderd tot en met de kwartfinales. Zondag rijdt de hele bups van negen uur tot tegen tweeën door elkaar.

Wielrenbroek
Kay weet van dit alles nog niets. Die zwoegt nu – mijn klok staat inmiddels op 8.55 uur – op zijn proefwerk scheikunde of biologie. En straks op biologie of scheikunde. En daarna wacht hem nog een proefexamen ANW. Hij ging vanmorgen overigens heel welgemoed op weg. In zijn wielrenbroek en HVHW-jackie. Op zijn racefiets met zijn snelle brilletje op zijn neus. Voor de derde dag op rij. Hij komt straks terug door de duinen. Een ommetje van 13 ipv 10 kilometer.

Liefhebberij
Je laatste kunt dat zien als gedrevenheid, en dat zal ook best meespelen, maar ik vermoed dat het vooral liefhebberij is. Liever op zijn racefiets dan op die mountainbike met bagagedrager. En juist in de proefwerkweek kán dat eerste: dan heeft hij op school geen boeken nodig, alleen een beetje schrijfgerei, wat eten en drinken en een tabellenboek. Dat kan in een rugzak. En als je dan op je racefiets gaat, dan liefst door de duinen. Daar ligt mooi asfalt en is het lekker rustig wat betreft ander verkeer en stoplichten. Het moeten rijden met die weinig comfortabele wielrenpot op zijn hoofd neemt hij voor lief.

Ik ga gauw andere dingen doen, maar kijk tot slot nog even naar de concurrentie. Kay treedt op in een veld van niet minder dan 42 C-jongens. Esmée en Avalon nemen het op tegen 28 andere ambitieuze meiden.
Later!

11.26 uur.
Slecht nieuws. Ik had me al een beetje op de vlakte gehouden, want ik wist dat er iets in de lucht hing. Daarom stonden er tot nu toe in de inleiding geen namen van Kay’s clubgenotes. Nu wel, omdat er een knoop is doorgehakt. Danique zal in Leeuwarden ontbreken. Schoolperikelen. Jammer. Het StarClass-kwartet zoals dat optrad in Malmö en Oberstdorf treedt incompleet aan. We zullen het dus met drie troeven moeten doen. Is het langs de baan minder gezellig en op het ijs minder oranje-blauw-zwart.

21.52 uur.
Er wordt geblokt. Op wiskunde. Het slotakkoord wat betreft het leren. Beneden zullen Feikje en Kay wel onderhand afronden. Het is bedtijd en wat neem je zo laat op de avond nog op?

Nog even wiskunde.

Kay zal wel moe zijn. Een lange toetsdag op school, thuis vrijwel meteen weer in de boeken, eten en naar De Uithof voor de laatste training. Hij heeft wat puntjes op de i gezet. Lekker rijden voor het gevoel. Een paar heel felle steigerungen. Met Fabiola nog even schaven aan zijn start. En na afloop thuis met een kop thee dus nog weer even in de boeken.

Ik ga beneden even vragen of ze er al een beetje door zijn en melden dat ik Kay’s bed lokkend hoor roepen. Kay ís moe. Heel moe. Feikje sleept hem door de laatste oefensommen. Laatste loodzware loodjes.

Spullen aanslepen
Terwijl er beneden werd en wordt geblokt, heb ik me stevig geweerd. Schaatsen geslepen en een boel spullen aangesleept die mee moeten. Oploskoffie, suiker, bekers, crackers, dat werk. Kleding natuurlijk. Op het bed liggen wat stapeltjes kleding. En wat tegenwoordig onmisbare electronica met bijbehorende accessoires. Telefoon, fototoestelletje, lader, nog een lader, snoertjes, adaptertje voor geheugenkaartjes, muis.

Opschrijfboekje
Ook is klaargelegd mijn bloedrode, van Chinese taferelen voorziene opschrijfboekje. Natuurlijk, want elektronica en internet zijn mooi, maar als het ginds straks niet zo voorbeeldig werkt als ik graag zou willen, dan kan ik in elk geval noteren en later op de dag op het logeeradres alsnog sfeervol verslag doen.

Extra hersentjes
Uit een ander deel van Monster kwamen eerder op de avond positieve berichten over het tot internetleven wekken van mijn laptop. Hij heeft in elk geval wat meer interne hersentjes gekregen (scheen een probleem te zijn en oh was dat bij een mens ook maar zo simpel te verhelpen) en die winst is in elk geval alweer binnen.

22.25 uur.
Kay ligt. Bekaf.

Ik duik nog heel even de mail in – onder meer om scherp te krijgen wie de eer krijgt als teammanager de aanmelding te doen (en de betaling van de caps en de deelname namens alle drie de rijders te voldoen) – en dan gaan we misschien nog wat verder inpakken of te bedde.
Te bedde hoor ik van mijn eega. Ik toon geen verzet van betekenis.

Tot morgen!

_______________________________________________________________

Dinsdag 21 februari
9.20 uur.
Zo, wat plichtpleginkjes gedaan. Koffiezetapparaat tot warme actie aangezet. Even een momentje voor mezelf.

De Tas.

Dat is inmiddels een half momentje geworden. De andere helft heb tijdens de overgang van de vorige naar deze alinea namelijk besteed aan de eerste concrete actie: het uit de kast trekken van ‘de tas’.

We zijn daarmee – om het een beetje beeldend te vatten – met een teen op weg naar Leeuwarden. Een symbolische actie dus, die ik in één beweging van zijn symbolische charme afhielp door meteen mijn fleecevest en twee paar dikken sokken op de tas te draperen.

HET  BEGIN IS ER DUS!

Tussen de bedrijven door maak ik ook nog even een eerder in de computer in de steigers gezette inpak- en doelijst af. Bij elke meerdaagse trips schrijf ik zo’n lijst en daar staat telkens ongeveer hetzelfde op. Je zou zeggen: dan weet je het toch wel? Ja, maar vlak voor vertrek is het wel zo handig om adhv zo’n lijst te checken of je echt alle essentiële dingen bij je hebt. Het zou toch sneu zijn als je zonder – pak ‘m beet – winterjas drie dagen StarClass in vriescel Leeuwarden zou moeten volgen. En – pak ‘m weer beet – zonder slijptafel afreizen is ook niet fijn. Geeft een hoop gedoe met lenen van anderen. En geen blok slijpt natuurlijk zo lekker als het jouwe.
KOFFIE!

21.08 uur.
Goed nieuws. Linksom of rechtsom komt er een werkende laptop waarop ik straks kond kan doen van de sportieve verrichtingen van Kay en zijn vrouwelijke HVHW-collega’s en onze avonturen in de hoofdstad van Friesland.

Bedelen
Linksom is dan dat mijn laptop tot internetleven wordt gewekt. Of eigenlijk: uit de internetdood opstaat. Daar blijk ik in de familie een (huis)mannetje voor te hebben. Wist ik veel. Ik belde ‘m op om te vragen of hij heel misschien een laptop over had die hij heel toevallig een lang weekeinde zou kunnen missen en of hij die heel misschien aan mij zou willen uitlenen. Dat is zeg maar de rechtsom mogelijkheid.

Mijn mannetje – uit de hoek van de techniek – wist of vermoedde dat ik heus wel een laptop had. Als ik bij hem om een schootpjoetertje bedel, is er dus wat mis met mijn apparaat. En dat is voor mannetjes uit de techniek  een uitdaging. Door de telefoon klonk na mijn met alle voorzichtigheid ingeklede verzoek dan ook niet onwellwillende de droge vraag:  ’Hoezo dan?’

Bloot
Toen moest ik met de billen bloot. Ik vertel dus over die laptop op enige leeftijd die we onderdak verlenen. En dat die tot een jaartje gelee totaal niets meer deed. En dat die na een hoop gepiel wel weer Windows XP wilde installeren/vervangen. En dat die vervolgens ook nog – zij het met veel gepiel en een keer herinstalleren van XP – 100.000 updates ophaalde en wist te verwerken/installeren. En dat die daarna ook nog toegang kreeg tot mijn draadloze netwerkje thuis. En dat ik daarna iets heb gedaan waarvan ik niet meer weet wat, waarom en vooral niet hoe. En dat internetcontact van geen kant meer tot stand wilde komen, terwijl dat kr… wel mijn draadloze netwerkje zag, herkende en zich er bij wilde aanmelden.

Formatteren
Kortom: ik ben geen techneut, heb uren aan dat kl…-ding besteed en wist het totaal niet meer. Een deel van de schijf is op advies van een bevriende techneut ook geformatteerd, dus daar kan het nu ook in zitten. Of niet, want het zou me niks verbazen als dat formatteren ook is mislukt.

Inleveren
Zegt mijn (huis)mannetje dat ik het laptopje morgen maar even moet inleveren bij hem en dat hij er dan naar kijkt en ‘m – denkt hij – weer van drivers en andere hulpmiddelen kan voorzien. Hij zet dus eerst in op de rechtsom-variant om me aan een werkende laptop te helpen. Ter geruststelling voegde hij toen dat - mocht hij er niet uit komen – hij anders nog wel een laptopje heeft om mee kan geven.

Nuttig telefoontje dus. Er staat voor hem overigens ook wat tegenover: hij slaat geregeld technische spullen enkele dagen bij mij op en heb ik gisteren niet de nieuwe, op het recente natuurijs totaal bot gereden klapschaatsen van zijn zoon onder handen gehad?

Training
Inmiddels staat de wereld om me heen niet stil. Kay heeft zijn op een na laatste training voor Leeuwarden erop zitten. Het was een zware training, vond hij. Dat staat overigens in geen verhouding tot wat hem na thuiskomst wachtte: een stevig maal en ruim twee meer dan zware uren studie. Biologie, wiskunde en Algemene Natuur Wetenschappen. Voor die vakken wachten hem morgen twee proefwerken en een proefexamen. Het is dus even bikkelen met het hoofd alvorens hij vanaf vrijdag zijn benen mag laten spreken.

Nog een korte update van het inpakfront. Mijn kleding ligt al klaar. Mijn doe- en inpaklijst is alweer aangevuld.

Tot slot een update over het evenement: er staat nog slechts een announcement op shorttrackonline.info. Vrijdag beginnen de wedstrijden om 14.00 uur, kan het programma in tweeën worden verreden (pupillen en C-junioren) en kan alles nog veranderen. Worden we dus niks wijzer van. Morgen buurten we gewoon nog een keer op deze site.
_______________________________________________________________

Maandag 20 februari
Jawel, het begint weer danig te kriebelen. Maar eerlijk is eerlijk: niet meer zoals in oktober toen Kay naar Malmö zou gaan.

Mijn thuiswerkplek tijdens Malmö

Dat was zijn debuut, ik bleef thuis en deed van afstand zo live mogelijk verslag en dat was een groot, inspannend en buitengewoon geslaagd evenement. Zowel voor Kay en Feikje in Malmö als voor mijn in die drie dagen praktisch aan de pc verkleefde persoon.

Kromzitten
Het gekriebel is ook anders dan toen Kay naar Oberstdorf afreisde. Ik mocht en reisde mee en deed vanaf de tribune live verslag. Ik voel mijn ribbenkast nog van het drie dagen krom zitten over een netbook, maar een gaaf experiment was het wel. Drie dagen topwedstrijden, ruim drie dagen genieten van het verblijf in een winstersportplaats en -entourage en heerlijk kunnen zwoegen om de troepen in Nederland in woord en beeld op de hoogte te houden van onze avonturen.

Verwachtingen
Hoe zal ik het gekriebel dat thans niet meer te negeren is eens omschrijven? Het valt uiten in twee dingen. Het is allereerst iets van verwachtingen. We zijn sinds Malmö en Oberstdorf weer wat PR’s verder en er ligt in de huiskamer bij wat andere trofeeën een klein maar fijn gouden NK-medailletje. Let op: het is verwachten hè! Als hij rijdt voor wat hij op dat moment waard is, is het goed. Als hij dát doet, dan verwacht ik …..

En let nog eens op: het gekriebel kent zoals gezegd twee aspecten. Het gaat ook, en eigenlijk vooral, om de verwachting dat hij drie dagen helemaal los zal gaan, zijn hoofd leeg kan rijden, opgaan in het evenement, onbekommerd sporten en genieten.

Foto: Bert van Lobenstein

Kay kent mijn kriebels (nog) niet. Ik ga ze hem niet vertellen en al helemaal mijn sportieve verwachtingen niet. First things first en dat zijn nu proefwerken en een proefexamen. Een serie van 10 mentale krachtproeven. Hij ploetert nu – maandagmiddag – op de de stof van de twee proefwerken van morgen. Het is nog drie etmalen zwoegen, concentratie opbrengen, moed houden, doorzetten. En als een grote belofte ziet hij drie dagen Friesland steeds nader komen; een mooi tegenwicht na al die proefwerken.

Vertrouwd terrein
Aan vertrouwen zal het hem straks niet ontbreken; afgelopen weekeinde heeft hij lekker en goed gereden in de vijfde wedstrijd om de KNSB Cup. En de hal van Leeuwarden kent hij inmiddels ook, van de vierde KNSB Cup. Da’s dus vertrouwd terrein.

Berekoud
Het is ook voor mij als begeleider mooi dat we er laatst zijn geweest. Het was er berekoud.

IJshal Leeuwarden. Foto: fryslaniislan.nl

Om de shorttrackpiste ligt nog een baan ijs en als toeschouwer heb je dat onder je voeten. Urenlang. Dat trekt knap op, kan ik u verzekeren. De dikste sokken, schoenen, broeken en mijn thermoshirts gaan mee. ‘Hotel Sneek’ is inmiddels geregeld, een heel vertrouwd en huiselijk onderkomen met volpension.

Nog twee trainingen en drie dagen doorkomen.

Sporthal De Wielepet

Ik reken het even na.
Huis tot sporthal Wielepet 0,4 + Wielepet tot branding bij hotel in Ter Heijde 0,7 + strand tot opgang Schelppad 2,3 + strand tot opgang Watertoren 1,3 + strand tot opgang achterkant Kijkduinpark 0,9 + strand tot opgang begin boulevard Kijkduin 1,4 + strand tot schuine opgang bij hotel Atlantic 0,6 + opgang en trottoir tot eindpunt bussen Kijkduin 0,6 + duinpad tot achterkant Kijkduinpark 1,6 + duinpad tot Watertoren 1,1 + duinpad tot Schelppad 1,3 + duinpad tot camping Monster 1,7 + dijk tot sporthal Wielepet 0,7 + laatste stuk naar huis 0,4 = 15,0 kilometer.

Verrassing
15 kilometer hardgelopen. Gisteren aan het einde van de middag. Vijftien kilometer! Zo maar. Ineens. Aanmerkelijk meer dan ik – zeker de laatste tijd – gewoonlijk doe. Het gebeurde gewoon. Out of the blue. Prettige verrassing. Ongedacht ook.

De watertoren.

Maaltijd
Mijn plan was om een minuut of 40 te gaan hardlopen, mijn rondje van een kilometer of 8. Tot de watertoren tussen Kijkduin en Monster. Eventueel, als het lekker zou gaan en ik op tijd de deur uit zou zijn op weg naar het strand, kon ik er 50 minuten van maken. Mijn 10 kilometerrondje. Na thuiskomst zou ik me even opfrissen en dan nog  genoeg tijd hebben om – vóór de rest van het thuisfront hongerig zou terugkeren van een schaatstraining – een lekker warm maal te bereiden.

Aerodynamisch
Het zat bij het vertrek niet mee. Regen. Grote druppels en veel. Terug dus om een regendichte broek en een dito jack aan te trekken. Dat betekende naast tijdverlies ook het vooruitzicht op niet zo lekker gestroomlijnd op pad gaan. De broek is mijn fietsregenbroek en het jack mijn regenjack voor op de fiets. Waar een hardlooptight strak om mijn benen zit en mijn hardloopjack strakgesneden én van soepele stof is, daar praat je bij mijn  regendichte kleding over tamelijk ruim gesneden spul. Dat fladdert nogal tijdens het lopen. Het is ook nog van aanmerkelijk stuggere stof. Aerodynamischer word je er dus bepaald niet mee.

Stemmetjes
Het was een simpele keus: in een tight en mijn jackie zeiknat plus koud worden of droog en warm blijven in mijn lichtventilerende regenkledij. Het laatste dus. Al voordat ik de strandopgang bij de molen van Monster passeerde, was ik over de psychische klap heen. Ik liep heerlijk.

De Zandmotor vanuit zee tussen Schelppad en watertoren.

Nog voor de Zandmotor, dus bij opgang Schelppad, adviseerde een stemmetje in me: ‘Als je nou eens tot Kijkduin gaat, tot het begin van de boulevard, bij die boot op het droge, daar heb je in dit tempo waarschijnlijk nét voldoende tijd voor’. Tegelijk vroeg een ander stemmetje: ‘Heb je daar wel voldoende Ausdauer voor dan?’.

Aanlokkelijk
Eerlijk gezegd beviel dat eerste stemmetje me wel. De regen was goeddeels gestopt en kwam op zijn beste momenten niet verder meer dan wat incidenteel gespetter of wat constantere minidrupjes. Het lopen ging heerlijk, ook over de helling bij de Zandmotor, ook over wat mullere stukken van het strand. Het ging als vanzelf en het vooruitzicht Kijkduin aan te tikken was bepaald aanlokkelijk.

Door!
De opgang bij de achteruitgang van Kijkduinpark kwam in zicht. Er was geen enkele twijfel meer. Door! Niet dat ik het tweede stemmetje – die met de twijfel over het duurvermogen – met argumenten tot stilte had kunnen manen. Er was (te) weinig basis. Al vele weken was ik niet verder gekomen dan maximaal 50 minuten rennen. Ook was ik er een week of anderhalf sportief uit geweest wegens grieperigheid.

Peddelen
Ja, ik had de laatste maand wel regelmatig gefietst, maar niet als sport. Het was peddelen op en neer naar afspraken en andere bestemmingen. Niet jakkeren dus, want helemaal bezweet aankomen, kan dan niet.  Stukken van 10 kilometer, af en toe 15, een enkele keer 20, soms binnen drie uur twee keer 18. En ja, van die anderhalf uur natuurijs van afgelopen vrijdag en die vijf kwartier op zondag moest ik het ook niet hebben. Hardlopen is ook andere koek dan fietsen of schaatsen. Intensiever per kilometer.

Ambitie
Toch was er geen interne discussie meer. Het twijfelstemmetje werd simpelweg overruled. Bij Kijkduinpark boog ik dus niet af, maar bleef ik de vloedlijn trouw. Ik zou wel zien waar het schip zou stranden. De boot van Kijkduin kwam al in zicht. Ter hoogte van die schuit reikte m’n ambitie alweer verder. ‘Als je dan toch Kijkduin haalt, kun je net zo goed doorlopen tot Atlantic’, sprak de stoerdere helft in me. ‘En als je dat doet, neem  dan even de schuine opgang met de kinderkopjes mee. Da’s maar een klein extra slingertje’.

Geruststellend
Eenmaal bij Atlantic voor de ingang, stond ik op het verste punt. Ongeveer 7,5 kilometer van huis.

Het Atlantic Hotel

Een geruststellend idee. Nu alleen nog terug over het duinpad, dan zitten er 15 km in de knip. Natuurlijk roerde zich nog even het stemmetje dat nog steeds aanvoerde dat ik misschien toch niet de conditionele inhoud had om ook de tweede helft hardlopend af te leggen.

Met die boodschap kun je op het verste punt helemaal niks. Je moet gewoon terug, een reddingsboei in de vorm van een thuisfront dat je ergens kan oppikken was er ook niet. Mijn benen voelden zich nog heel sterk en ik rook succes.

Zegetocht
Het werd een zegetocht. Lekker licht lopen, in elk geval zo lang mogelijk, was mijn voornemen. En ook: genieten van het uitzicht, de vogels, wat konijnen, de rust en het gevoel dat je benen lekker malen. Mijn slobberende regenkleding? Heel de heenweg niet aan gedacht, nu dus ook maar gauw weer vergeten. Voor ik het wist, was ik al bij het nu lege kampeerterrein bij Monster. Nog 1,1 kilometer. Mijn horloge stond op 17.36.53. ‘Nog even lekker doorstappen’.
Thuis. 17.42.25. Laatste kilometer met 12 km/uur. Best snel.

Silverdome Zoetemeer

Nasi
Lang tijd om te genieten was er niet. Vlug de keuken in. Ik had een stuk langer gelopen dan eigenlijk kon, vanaf het kunstijs in Zoetermeer was de hongerige tweekoppige horde al een eind op weg. De kookklus ging overigens net zo vanzelf als het lopen. Oh ja, het is nasi geworden.

Het water op ruiten vriest al enkele weken lustig aan. Autobezitters weten er inmiddels alles van. Voor vertrek moet je met krabber e/o spuitbus in de weer om het van buitenaf op de ruiten bevroren nat eraf te krijgen.

Dat soort ijs, daar ga ik het dus níet over hebben. Dat ‘autoijs’ zit als een hinderlijke en lelijke koek op de buitenkant. Nee, ik ga voor het fenomeen dat in alles het omgekeerde, tegengestelde is van het winterijs op auto’s. De prachtige bloemen op de binnenkant van de ruiten van je huis.

Uitstervend fenomeen
Ik weet het: met al dat dubbel- en superisolerende glas van de laatste decennia is het een uitstervend fenomeen. Ook bij ons thuis, maar onbedoeld hebben we in 1998, toen we in ons huis trokken, een reservaatje aangelegd voor het enkelglas en de bijbehorende winterse ijsbloemen.

Budgettair
Het hele huis was destijds op vier grotere panelen na voorzien van dubbelglas of enkelglas met een voorzetruitje. Alleen in drie als slaapkamer en één als waskamer bedoelde ruimten zaten panelen enkel glas. Die van de slaapkamers hebben we bij het opknappen meteen laten voorzien van extra isolerend glas. Kostte 1300 gulden, weet ik nog. De ruit in de waskamer hebben we enkel gelaten. Daar gingen we toch niet stoken. Budgettaire overwegingen dus.

Visueel plezier
Juist van dat restant uit een vervlogen huizenbouw en -isolatietijdperk hebben we deze oud-Hollandse winterdagen veel visueel plezier. Het cameraatje van mijn mobiel heeft weer lustig geklikt. Met bijgaand resultaat van deze uitzonderlijke schoonheid, deze tere schoonheid. (klik op de foto’s als je ze groot wilt zien)

Snel zijn
Je moet er nog knap snel bij zijn trouwens, want we stoken weliswaar niet in die ruimte, maar het licht oplopen van de buitentemperatuur in de loop van de ochtend en het van binnenuit binnensijpelen van wat cv-warmte is onze ijsbloemen al snel te machtig.

Fabrieksarbeid
Die opgelopen achterstand had niets te maken met een eventueel nu al toeslaande verveling. Elke dag een blaadje afscheuren riekt weliswaar naar monotone fabrieksarbeid, maar dat is het in het geval van de ASN/National Geographic-dagkalender allerminst. Elke dag is het weer een verrassing wat er tevoorschijn komt. Prachtige tijgers, zoals op de cover. Een menselijk plaatje van een Nenetsvrouw (bewoonster van het Siberische platteland) met een ingebakerde kleinzoon. Of een stylistisch plaatje van zuilen bij het Olympisch park van Barcelona. Dan weer een feeëriek verlichte Karelsbrug (Praag) of een tafereel rond een Boeddhabeeld dan wel Egyptische piramide.

Actualiteit
Dat ik op mijn scheurkalender enige achterstand had opgelopen was ook geen vergeetachtig- of laksigheid. Ik ben erg van de actualiteit, van het hier, nu en vandaag. Laat ik het er dus maar op houden dat ik er wegens drukte in algemene zin niet aan toe was gekomen. Daarom gaf mijn papieren dagteller nog aan dat het maandag was, terwijl alom werd gekraaid dat het weekeinde nakend was.

Weerbeeld
Kortom: hierbij een nagekomen bericht. Het past perfect in het weerbeeld dat we tot en met zondag mogen koesteren, het gegeven dat de winter 2011/2012 zich deze februari nadrukkelijk laat gelden.

Ruiten krabben
Tenminste, dat vinden wij hier in Laagland. Al een week zijn bepaalde bevolkingsgroepen niet meer te houden. Sommigen slapen bij wijze van spreken met de ijzers nog onder om de volgende dag maar weer zo rap mogelijk op het bevroren water te staan. Er zijn wat snipperdagen opgenomen deze week. Het was hier en daar meerdere keren per dag ruiten krabben alvorens de auto gestart kon worden.

Samiherder
Maar elders, daar weten ze veel beter en intenser wat winter is. Bijgaand plaatje op het blaadje van afgelopen woensdag de 8e  - van de eerder genoemde scheurkalender – illustreert dat. Het is een foto van Dean Conger uit 1980. Het gaat om rendieren die een Samiherder op zijn slee trekken in Rusland, vlak bij de Finse grens. Vergeleken met die herders zijn wij prille beginners qua winterhardheid.

Ergens tussen 's-Gravenzande en de Maasdijk.

Natuurijs. Al ruim een week is het berijdbaar. Vandaag stond ik er voor het eerst op. Laat ja. Natuurlijk laat.

Er zijn talloze redenen en excuses. Drukte, rijden en rossen naar ijsbanen voor de shorttracktrainingen van Kay. En voor wedstrijden. Ook: even een uurtje gaan hardlopen heeft beduidend minder voeten in de aarde dan gaan schaatsen. Dat is een kwestie van schoenen aan, deur uit en de tijd loopt. 

Kriebelen
Maar deze week begon het toch te kriebelen. De tot grote hoogte gestegen Elfstedenkoorts in den lande (waaraan ik me heel lang kon onttrekken), al die foto’s en berichten in de krant van plassen, meren en slootjes vol plezierschaatsers, de verslagen van marathons op natuurijs.

Ergens tussen 's-Gravenzande en de Maasdijk.

En de vorst die maar bleef aanhouden. Dan moest er hier in het Westland ook wel op ruimere schaal gereden kunnen worden.

Decor
De druppel was eigenlijk dinsdag. Voor ‘zaken’ deed ik Leeuwarden aan. Vanaf dat ik de Afsluitdijk over was, zag ik ze gaan. Eenlingen op smalle sloten. Groepjes op bredere vaarten, plassen en meren. Mooie zon erop, sneeuwwitte weilanden er omheen, kale bomen vervolmaakten het decor.

Vuurdoop
Vanmorgen heb ik dus mijn schaatsen aangedaan. Ze kwamen letterlijk uit het vet. Het was mijn vuurdoop, mijn debuut op ijzers in de winter van 2011/2012.

Bijna bij de Maasdijk.

Door de eerder genoemde omstandigheden had ik me nog louter vertoond naast het kunstijs, nog nimmer erop.

Kassen
Ik heb genoten van deze eerste meters. In een prikkelend zonnetje, met kale bomen eromheen. De weilanden ontbraken, maar daarvoor in de plaats figureerden kassen. Dat heb je met wonen in het Westland. Bij de scheepswerf van Monster ben ik voorzichtig opgestapt. Het heet daar Grote Gantel. Er was op dat stuk geveegd; de eerste tientallen meters vielen niet tegen. Het ijs was wat hobbelig, maar wel flink hard. Lekker.

Bijna bij de Maasdijk.

Cadans
Daar komt tegelijk het glijden bij, wat ik beleef als de magie van het schaatsen. Afzetten, glijden, je ijzers trillen op de ondergrond, je voelt dat je grip hebt. En dan heb je natuurlijk de schaatscadans; dat geeft een prettig gevoel. Links, rechts, links, rechts. Het was wel een hoogst onregelmatige cadans, want ja, het ijs was en bleef nogal hobbelig.

Scheuren
Vervolgens gleed ik richting de Plas van alle Winden bij de Poelmolenweg. Na drie rondjes had ik het er wel bekeken.

In de buurt van de Poelmolenweg bij 's-Gravenzande.

Grote scheuren, matig ijs, te smal baantje om de handvol andere liefhebbers die er strompelend hun meters maakten te kunnen passeren.

Stroop
Toen maar terug over de Grote Gantel naar de scheepswerf en door richting Zwartendijk. Dat bleek aardig te doen, maar eenmaal onder het bruggetje onder de Zwartendijk door, bleek er wel erg veel sneeuw te liggen. Het voelde alsof ik door stroop reed.

Eenzaam
Terug richting de Plas van alle Winden maar weer – dat was in elk geval een redelijk berijdbaar stukje – en dan zou ik kijken of er verderop nog lekker te rijden zou zijn. Op en neer tussen Plas en Zwartendijk kwam ik twee schaatsers tegen, erna nauwelijks nog een. Ik voerde een eenzame ‘strijd’.

Een bocht rechts, een bocht links, nergens een mens te zien en vrijwel absolute stilte.

Zwart ijs
Eenmaal voorbij de plas was het even doorbijten. Op het eerste stuk lag ook nogal wat sneeuw, maar er lagen ook heel veel schaatssporen, dus heb ik maar doorgezet. Hoe verder ik over het water langs de Poelkade reed en gleed, des te beter het werd. Hier en daar een geveegd stuk met prachtig zwart ijs. Af en toe een flink wak, waar je wel makkelijk omheen kon. Toch ook wel veel afgereden stukken, ribbels en hobbels.

Zomerijs
Een echt lekkere cadans kreeg ik niet te pakken. Door de sneeuw, de ribbels en de hobbels was lekker stabiel glijden niet aan de orde. En het wreekte zich ook dat ik (afgezien van die twee uurtjes zomerijs op Thialf van afgelopen zomer) vandaag pas voor het eerst sinds ruim een kalenderjaar weer eens echt op de schaats stond. Dan moet je toch je slag weer vinden. Maar het was O.K.

Geen weilanden? Nou ja, wel op plekken waar recent nog kassen stonden.

Keerpunt
Lekker verder over de Poelkade langs ‘s-Gravenzande gereden en via de Poelwatering en het Nieuwe Water door tot bij de Maasdijk. Daar heb ik besloten dat dat voor mij het keerpunt moest zijn. Ik begon mijn enkels te voelen (was ik nou maar eerder in het jaar met enige regelmaat gaan schaatsen), het ijs werd wel erg matig en door de hoeveelheid sneeuw die ik langs de Maasdijk op het ijs trof, leek het of ik nu door héél dikke stroop ploeterde.

Zalig
De terugtocht was heerlijk. Eenmaal terug bij mijn fiets zou ik ruim anderhalf uur geschaatst hebben, had ik bij het keerpunt snel uitgerekend. Bovendien had ik ook nog een lekker windje mee en dat reed op de stukken die geveegd waren echt zalig.

Oprekken
Om het avontuur nog een ietsje op te rekken, ben ik bij de Plas van alle Winden toch nog maar even afgeslagen om er een rondje te rijden. Vervolgens kalmpjes naar de scheepswerf. Al met al een mooie natuurijs première. Zij het natuurlijk laat.

Ik had in het begin van de middag een afspraak in Leeuwarden. Op de heenweg had ik tussen het einde van de Afsluitdijk en het binnenrijden van de Friese hoofdstad op heel veel plekken mensen in een prachtig zonnetje zien schaatsen tussen de weilanden.

Om half drie stond ik buiten en had geen  zaken die mij direct terugriepen naar Monster. Leeuwarden uitrijdend dacht ik: ‘Misschien had ik mijn schaatsen moeten meenemen. Niet aan gedacht. Jammer.’

Ik besloot even bij mijn schoonouders in Sneek langs te gaan. Als je nou toch in het noorden zit, is dat wel zo leuk. Het werd een beetje een helletocht. Ik bereed een provinciale weg. Overal om me heen weilanden, vaarten, sloten. Overal plukjes schaatsers. Het ‘Niet aan gedacht. Jammer’ werd al heel snel ‘Oh, oh, oh, wat heb ik hier een enorme kans gemist. Zo dicht bij mooie meren, de Bonkevaart, vaarten vol zwart ijs. En mijn ijzers liggen nog thuis’.

Spijt ja, en niet zo’n beetje ook.
Als de dooi na het weekeinde meevalt en de vorst zet weer aan, dan moet ik toch echt die kant op.

Eerst flinke vrieskou, eerder in de week,
geholpen door een oost-noordoosten wind.
Vandaag, eindelijk, echte sneeuw.
En ook dat kwam in de loop van de dag aarzelend op gang.

Al vele uren kraaide de ANWB over ‘code oranje’,
terwijl de wolken hier in Monster,
zich maar tergend langzaam aaneensloten.
Hoe dan ook: koning Winter heerst buiten.

Ik heb genoten,
eerst kijkend en kiekend van achter het dubbele glas.
Toen er dwars doorheen
om even een kaart in de rode brievenbus te schuiven.
Daarna op de fiets
Kay tegemoet die ploeterde vanuit Den Haag richting Monster.
En vervolgens ook nog
hardlopend door straten, over het strand, door de duinen.
Mijn oren gloeien nog.

Heerlijk.
De kat twijfelde. Flink.

Googelen
Iedereen kent het wel. Je voegt in op internet op zoek naar iets en voor je het weet zit je te klikken op hyperlinks waar je onontbeerlijke informatie zou kunnen vinden. Of je gaat zitten googelen op namen en termen die je op de site van je eerste keus tegenkwam en die blijkbaar uitleg of toelichting behoeven. Al klikkend en googelend raak je steeds verder af van je oorspronkelijke site, onderwerp of doel. Voor je het weet zit je in een ander universum met ook daar verwijzingen. En zo dwaal je verder en verder af.

Ouderwets boek
Om af te kicken van al dat rusteloze geklik, gesurf en gegraas op het web wordt wel aangeraden weer eens ouderwets een boek te nemen, in een makkelijke stoel te kruipen en je geruime tijd (zeg vanaf een half uur) over te leveren aan het geschrevene.

Boekenlezer
Ik hoef slechts heel af en toe af te kicken van het internetten, grazen en surfen. Daar staan in mijn geval echter weer tal van andere gelegenheden tegenover waarbij ik me bekeer tot een boek; ik ben nou eenmaal een boekenlezer, -liefhebber en -verzamelaar.
Zo greep ik vandaag – bij wijze van gezelschap bij mijn mok koffie – ‘Een deerne in lokkend postuur’ van schrijver en bioloog Maarten ‘t Hart. Het is zijn ’persoonlijke kroniek 1999′ , uitgegeven in de serie privé-domein van de Arbeiderspers. Moment voor mezelf.

Dagbrokken
‘t Harts ‘Deerne’ is – logisch bij een persoonlijke kroniek over een jaar – niet één lang verhaal, maar een soort dagboek. Hapklare dagbrokken. Handig voor als je toevallige gaten in je programma, wachttijden en gelegenheden als koffiedrinken in je eentje een beetje literair verantwoord wilt doorkomen.

Verheugen
Daar zat ik dus, met links de koffie en rechts de kroniek op bladzijde 80. Ik houd van het proza van ‘t Hart en verheugde me dan ook niet weinig. Er lag een mooi kwartiertje voor me. ’t Harts jaar 1999 was inmiddels gevorderd tot 1 mei.
’1 mei. Deerne‘, las ik. “Ha! Wat een toeval”, dacht ik. “Met mijn neus in de boter. Precies de dag dat het gaat over de deerne uit de boektitel.”

Gretig las ik door, maar na welgeteld zes regels was van dat mooie ‘Ha-gevoel’ niks en niemendal over. Na ’1 mei. Deerne‘ ging het verder met:

Cees Nooteboom Foto: blog. onserfdeel.be

“Mooi schrijven in van dat bevallige, behaagzieke sierproza ‘als van een deerne die zich voor geld in lokkend postuur stelt’ zoals Multatuli zo treffend zegt. Vandaag de dag geldt dat als het summum van literair kunnen. Van dat proza zoals Modiano of Italo Calvino het geschreven hebben. Of Cees Nooteboom en Adriaan van Dis.”

Gevoeligheid
Onrust overviel me. Ik nam de namen nog eens tot me en las weer verder.

Italo Calvino

“Van dat proza zoals Modiano of Italo Calvino het geschreven hebben. Of Cees Nooteboom en Adriaan van Dis. Waarbij de schrijver op elke bladzijde demonstreert welk een zeldzaam broze en zuivere gevoeligheid hij van zijn schepper heeft meegekregen.

Waarom heb daar ik zo’n enorme afkeer van gekregen.”

Adriaan van Dis

Reflexen
De onrust groeide in die paar regels. Ik zei het al, afkicken van internetten hoef ik zelden, maar wat me nu overviel schurkt daar dicht tegenaan. Het valt te typeren als  ’terugkicken’. Zit je in een boek, krijg je last van hyperlink-reflexen. Modiano, Italo Calvino, Cees Nooteboom, Adriaan van Dis, bij elke naam wilde ik in actie komen.

Omnivoor
De afkeer van ‘t Harts deel ik niet. Ik ben een omnivoor, vind werk van ‘t Hart mooi en prettig leesbaar, maar dat geldt evenzeer voor veel proza dat is voorzien van een andere handtekening. Voor sierproza haal ík mijn neus in elk geval niet op.
Na die krap tien boekregels en die handvol namen werd ik dus nieuwsgierig en tegelijk – een trekje van een journalist – kritisch. Zeg maar de reflex:  ’oh ja, is dat zo?’ Je moet nooit iets zo maar geloven.

Opzoeken
Ik wilde meer weten en zelf ervaren. Modiano. Nooit van gehoord, heb ik niks van in de kast staan, weet ik uit mijn hoofd, maar blijkbaar is het een schrijver van prachtig proza. Moet ik opzoeken. Zal ik even op de computer ….?

Proef op de som
Italo Calvino. Ja, dáár heb ik wel wat van. Maar wat? In elk geval nog niet gelezen. Zou die echt grossieren in ‘bevallig en behaagziek sierproza’? Zal ik boven in mijn biebje even …..?

Uitbundig?
Nooteboom heb ik in drie- of viervoud en deels gelezen. Was dat nou zo’n geforceerd mooischrijver? Zal ik even in mijn sectie Nederlands op die tweede plank van onder …..?

Stylist
Ja, Van Dis. Dat is een stylist. Bij hem kan ik de typering ‘bevallig en behaagziek sierproza’ wel volgen. Hoort ook bij de man, zijn verschijning, zijn spraak. Van hem zou ik gauw weer eens wat moeten lezen. Zal ik alvast even ….?

Doorklikken
De druk, de verleiding om ‘door te klikken’ was groot. Ineens realiseerde ik me dat achter elk van die vier namen – als waren het hyperlinks – mooie, waardevolle informatie verborgen lag. En allemaal zo dichtbij. Ik hoefde maar op te springen naar de computer te lopen, tussen mijn boeken te kijken, een naslagwerk Europese literatuur open te slaan om het allemaal te ontsluiten.

Muis stil.

Benen stil
Nee, ik heb het niet gedaan. Ik hield mijn benen stil. De muis van de elektronica is levenloos, roerloos blijven liggen. De muis van mijn hand hield het boek omkneld. Ik heb doorgelezen.

De verdrongen rust keerde goeddeels weerom. ‘t Hart kwam na zijn vraag over het waarom van zijn afkeer van dat sierproza mooi op stoom met een kostelijke beschouwing van de literaire wereld die hij vergeleek met de kerkgemeenschap waaruit hij zich had losgescheurd. Van de ene ellende in de andere. Mooie beelden, fijne zelfspot.

Knagen
Zo kwam het met mijn koffiepauze toch goed, al bleef het natuurlijk knagen, die onbekende Modiano. Die zoek ik vandaag of morgen toch even op. En die boeken van Calvino, Nooteboom en Van Dis, die trek  ik zo meteen uit de kast. Misschien dat ik dan in het weekeinde hier en daar wat ga proeven.

(Voor dit stukje heb ik snel wat hyperlinkjes toegevoegd. Ik zal toch waarachtig de enige niet zijn met ‘ik wil nu meteen meer weten’-reflexen. Service van de zaak. Zelf ga ik ze ook lezen, maar later. Bij een nieuw, rustig moment voor mezelf.)

Tijdrovend
Dat schaatsen een tijdrovende sport is, wisten we natuurlijk allang. Je rijdt wat af naar ijshallen voor trainingen en wedstrijden. Dat slurpt tijd. Reistijd: de ijshallen waar de wedstrijden worden gereden zijn regelmatig ver weg. In Heerenveen, Groningen, Leeuwarden. De trainingen zijn bovendien sinds dit jaar niet meer altijd in Den Haag, maar ook en vooral in Zoetermeer en Dordrecht.
Daarnaast heb je de verkleedtijd en warming-uptijd voor Kay. Nodig en nuttig. Wat dat laatste – het inlopen/opwarmen –  betreft:  blessures zijn er om te voorkomen en een opgewarmd lijf geeft de beste sportieve resultaten. En je hebt de verblijftijd voor ons als vervoerder, manus van alles en supporter. Tot slot heb je de tijd waarin actief wordt gesport, datgene waar het in de kern om gaat.

Filmen
Die laatste tijd, de pure sporttijd, heb ik deze week op video vastgelegd. Dan kan Kay zien hoe zijn training en wedstrijden er vanaf de kant uitzien. Leuk en het kan leerzaam zijn op weg naar een nog iets betere techniek, net iets snellere tijden en weer wat hogere klasseringen.

Kay op het NK 2012. Foto: Bert van Lobenstein

Al filmend zie je hoeveel tijd er op band is gezet. Ik ben me rot geschrokken. Het was, ik herhaal het maar even, buitengewoon ontnuchterend.

Training
Donderdag (19 januari) filmde ik zijn training. Zo gauw hij aan een oefening begon, stond het rode REC-lampje te knipperen. Zo gauw een oefening klaar was en er even gerust werd, zette ik ‘m uit. Een estafettevorm filmde ik helemaal, dus alle vier de rijders kwamen op band, en voor het leereffect maakte ik ook nog wat beelden van hoe de iets oudere garde de oefeningen deed. Goed voorbeeld doet ……. Inderdaad.

Eén op tien
Wat leverde dat op? Welgeteld 17 minuut en 55 seconden rijtijd in een training van ongeveer 5 kwartier. En dan had ik dus gesmokkeld hè, door ook de complete relay te filmen en nog wat uitvoeringen door de iets oudere rijders. Daarvoor waren we tussen half zes en kwart voor zes van huis gegaan en keerden we rond kwart over negen à half tien weer terug. Drieënhalf tot vier uur (210 tot 240 minuten) voor een krappe 20 minuten puur en intensief schaatsen.  Een (wan?)verhouding van nog geen 1 op 10.

Foto: Bert van Lobenstein

Klap
Ik had donderdag in die verhouding  overigens totaal geen erg. Het filmen was gelukt en we hebben er thuis even naar gekeken. De klap kwam pas gisteren (zondag 22 januari) , nadat de camera ook was ingezet bij Kays vierde wedstrijd in de race om de KNSB Cup. Om 5.50 uur startte ik de auto om richting Leeuwarden te gaan. Om rond 17.00 uur ging de sleutel voor onze huisdeur weer uit het contactslot.

Investeren
We hadden – met plezier – elf uur geïnvesteerd. Trek daar anderhalf uur vanaf vanwege een snel bezoekje aan pake en beppe Kok in Snits, dan hou je een schaatsdag over van 9,5 uur.

Waterpoort Sneek.

Dat zijn 570 minuten. Mijn videocamera bleef inclusief inrijden, drie races en een aflossingswedstrijd steken op 11.37 minuten. Een (wan?)verhouding van 1 schaatsminuut op 49 geïnvesteerde minuten.

Waanzin?
Kijk, dat kwam wel aan. Ontnuchterend. Schrikbarend. Je kunt dan overhaast concluderen dat zoiets waanzin is, zeker als je bedenkt dat je voor dat schaatsen vaak moet improviseren met het avondeten om de training te halen en dat je voor wedstrijden tussen 5 en 6 uur ‘s ochtends – als er nog geen haan kraait naar de nieuwe dag – al naast je warme mandje staat en ook nog een boel moet regelen, denk aan slijptafel, eten, drinken, schaatskleding, kleding om zelf aan de kant wat warm te blijven, cv regelen, routes en adressen opzoeken.

Doorgaan
De conclusie dat het waanzin is, heb ik maar opzijgeschoven als een reflex bij de eerste confrontatie. Want laat duidelijk zijn: we gaan er vrolijk mee door. Dat samen rijden naar een training of wedstrijd is best gezellig. Vroeg opstaan went en je hebt al gauw routine in het in slagvolgorde klaarzetten van de essentiële mee te nemen spullen. En handigheid in het slim plannen van het avondeten doe je ook verrassend snel op.

Uitleven
Daarbij: als je als schaatser een beetje van de sport houdt, is het allemaal niet zo’n opoffering. Dan is het de investering in tijd waard.

Kay hangend in de bocht tijdens het NK. Foto: Bert van Lobenstein

Er is voor een sporter maar weinig zo mooi als merken dat je beter wordt, sneller, slimmer in het spel. Dat je je lekker kunt uitleven en steeds perspectief ziet op iets nieuws. In Kays geval steeds harder of mooier rijden, winnend of je uiterste best doend op je ijzers te gaan en staan.

Groeien
Voor een ouder/begeleider is er niets prachtigers dan jouw kind en andere kinderen te zien groeien in hun sport en sportbeleving. En als je dan ook nog een beetje opgaat in het spektakel dat shorttrack vaak is, het verloop van races, de inzet van al die jongens en meiden om toch nog een plekje hoger te eindigen, toch dat PR te benaderen of te overtreffen, dan is het geen verloren tijd. Zeker niet als je het ook nog gezellig vindt met de andere ‘gekken’ rond de baan die er ook zo veel tijd in steken voor hun kroost op het ijs.

Maar te denken gaven de kille cijfers wel. Voor even.

Zo, dat was kort door de bocht, maar ik leg het graag even uit.

Tips
Via Stumbleupon kun je een aantal onderwerpen  aangeven waarin je geïnteresseerd bent. Met enige regelmaat krijg je dan per mail tips toegestuurd van sites waar je wellicht interessante informatie e/o infotainment kunt vinden.

Beeldveld
Hun slogan is ‘discover the best of the web‘. Dat is wellicht iets over de top, Stumbleupon zal wel een Amerikaans initiatief zijn, maar ik moet toegeven: de tips openen geregeld je ogen voor wat er buiten je normale beeldveld zoal op het web verschijnt.

Later
Nou ben ik iemand van de praktijk en de praktijk is grillig. Vaak, heel vaak haal ik mijn mail binnen, zie het mailtje met tips van Stumbleupon en concludeer: nu even druk, die is voor later.
Maar ja, is de eerste portie drukte verwerkt, dan is er vaak weer iets anders dat liefst snel moet gebeuren of een activiteit waar mijn hoofd naar staat. Dan geldt voor het moois, leuks en interessants van Stumbleupon al snel: loopt niet weg en kan dus later. Uitstel dat nogal eens tot afstel leidt. Zoals dat soms ook geldt voor bijlagen uit de zaterdagkrant. Dan blijk ik die na een weekje nog (deels) op een stapeltje te hebben liggen.

Belofte
Maar vandaag was het bingo. De elektronische post met tips roetsjte binnen op precies het goede moment. Dwingende zaken achter de rug, even een mailtje de deur uit, even klikken op ‘Spirituality’, een van de zes onderwerpen die ik ooit heb aangevinkt. De belofte was ook niet gering: 100 ways to become more conscious. Klik daar maar eens niet op.

Oogst
Het blijkt een rijke oogst. Meer van het kaliber nice to know dan need to know. Eerder interessant dan broodnodig. Wat staat er dan zoal bij die 100  manieren om (nog) bewust(er) te leven? Het gaat meteen alle kanten op. Tip 1: Connect with nature. Da’s laagdrempelig. Dat geldt ook voor tip 2: Get your body moving. Maar dan gaat het bij tip 3 al wat meer van het rechte paadje af de diepte in: Simple meditation. Tip 4 is weer meer down to earth:  Spending time with true friends. Met tip 5 zit je weer meer op de lijn-Happinez: Have the intention to “raise your consciousness”.

Toelichting
Geef toe, da’s ingewikkelder, te meer daar er ook nog wordt gewerkt met aanhalingstekens. Gelukkig staat er bij elk van de honderd manieren van bewustwording een toelichting. Tip 5 en 6 zijn weer wat concreter en misschien ook wel érg voor dehand liggend: Tell the truth en Find and live your purpose.

Open deuren
Er worden dus ook nogal wat open deuren ingetrapt. Voor mij in elk geval wel. Get your body moving, tip2 dus, leef ik al 43 jaar na. Tegenwoordig doe ik dat met fietsen en lopen. Lees voor hoe lekker dat laatste is mijn hardloopbijdrage Running op dit blog maar op na.

Draven
Mooie aanleiding ook om er bij deze een punt aan de draaien, wanr ik voel dat ik ondanks de regen en de wind en de weinig aantrekkelijke buitentemperatuur toch maar even moet gaan draven.

Rest mij de url van de 100 bewustwordingstips nog even te vermelden. Bij deze.