Oberstdorf. Dagboek van een meereizer.

Posted on november 4, 2011 by erikio

Announcement Oberstdorf

Dit is een dagboek. Net als ‘Malmö. Dagboek van een thuisblijver’ gaat het over ‘alles’ rond het Star Class-optreden van Kay (14).

Kay. Privéfoto.

De verschillen met ‘Malmö’ zijn groot. De bestemming is nu namelijk Oberstdorf (Dld). Het is ook niet meer Kays debuut, maar zijn tweede Star Class-optreden. Het belangrijkste verschil is: I K MAG M E E !!! Anders dan bij Malmö doe ik straks dus niet thuis vanachter de pc verslag, maar live vanaf de tribune.

Danique. Foto: Bert van Lobenstein

De wedstrijden zijn van 9 t/m 11 december. Dit dagboek ben ik op 4 november gestart. Reden: de eerste concrete stap is namelijk gezet.

Avalon en Esmee. Foto: B.v.L.

Ik beschrijf, net als in mijn blog over Malmö, elke dag weer chronologisch en zeker op de wedstrijddagen met vermelding van de kloktijden. Ook nu staat de dag van heden steeds bovenin. Uiteraard gaat het ook over ‘onze’ andere drie HVHW’ers: Danique van Lobenstein, Avalon Aardoom en Esmée Messemaker.

Foto: Bert van Lobenstein

Dinsdag 13 december.
15.22 uur.
Op de site van HVHW staan drie series foto’s van de hand van Bert van Lobenstein. Schaatsfoto’s en beelden van van alles om en rond het ijs en de ijsbaan.
Een paar foto’s heb ik verwerkt in het verslag over de races van zondag.

Maandag 12 december.
14.53 uur.
Eindelijk. Daar zijn we weer. De verplichte plichtplegingen zijn achter de rug. Wat ik nog schuldig ben: onze belevenissen na het vertrek uit de ijshal tot nu. Een snelle terugblik.

Laatste 'overleg' voor de thuisreis. Foto: Bert van Lobenstein

Wegwezen
Zoals ik in mijn laatste woorden van gisteren al aankondigde, zijn we kort na de laatste wedstrijd van Kay gaan inpakken om weg te kunnen wezen. Er lagen ons immers zo’n kleine 900 kilometers als een weinig aantrekkelijke kluif te wachten. Ik houd erg van autorijden, maar een uurtje of negen achtereen is wat veel van het goede, zeker als je al een ietwat geteisterd zitvlak hebt van de stoeltjes op de tribune van de ijshal. Bovendien zou een groot deel in het donker verreden worden, dus hoe sneller we weg zouden zijn, hoe meer kilometers bij daglicht.

Fries smaldeel
Toch had het vertrek nog enige voeten in de aarde. Eerst in de ijshal. Wij als ouders stonden al bepakt en bezakt klaar om voor de laatste keer het Eissportzentrum uit te lopen, toen Avalon, Danique en Esmée nog afscheid stonden te nemen van het Friese smaldeel. Dat voltrok zich aan onze overkant, dus roepen en fluiten was zinloos. Even wachten maar. Toen Fabiola aanstalten maakte ze te gaan halen, kwamen ze. Mede daardoor liepen we een kwartiertje vertraging op.

Stouwen en gaan
Eenmaal terug in het appartement leek het allemaal vlot te kunnen gaan. Even de laatste spullen inpakken, de handel in de auto’s stouwen en gaan. Helaas. Dat neemt om te beginnen altijd wat meer tijd dan gepland. En je moet daarnaast óók altijd nog allerlei andere kleine dingen regelen, zoals je afval even in een bij aankomst aangeduide ruimte zetten.

Waar blijft Bert?
Toen dat eenmaal achter de rug was, konden de spullen de auto´s in. Met die van Ald + Neeltje + Esmée, die van Fabiola + Avalon en die van Feikje + Kay + mij ging dat voorspoedig. Maar waar bleef Bert nou met de zooi van Danique en hem? Even wachten maar. Kay, Avalon, Esmée en Danique stormden intussen over een veld vol verijsde sneeuw, raceten bij ons langs, elkaar achtervolgend met hopen ijs. Er vloog het nodige natte spul door de lucht en wij als volwassenen werden toch wat ongerust.

Scherpstellen
De aap kwam snel uit de mouw. Bert zocht zich een ongeluk naar zijn bril. Voor veraf is die nodig. Zo gauw het gaat om scherpstellen voor iets dat dichtbij is – een menukaart, boekje, frutseltje – dan gaat-ie af. En ik weet het zelf: dan leg je dat ding gedachteloos neer. Je kijkt naar datgene wat je wilt zien, staat op, gaat wat anders doen, daar heb je je bril ook niet voor nodig, gaat weer wat doen op weer een andere plek en als je je bril uiteindelijk weer nodig hebt, ben je helemaal kwijt waar dat kreng nou ook alweer was.

Tanken
Een lang zoekverhaal kort verteld: Bert vond ‘m terug in de ruimte waar het afval gescheiden wordt ingezameld en wij konden tegen half drie werkelijk rijden. Nou ja, als we niet nog even hadden moeten tanken. Kost toch ook gauw weer tien minuten vergeleken met in één keer door kunnen rijden. Maar toen gingen we dan ook echt.

Avensis kwijt
Daarna ging het snel, soepel en probleemloos, zij het dat we elkaar al snel kwijt waren. Ik kon in mijn volle Renaultje met 1200cc motor Ald met zijn krachtiger Toyota Avensis diesel niet helemaal/helemaal niet volgen. Een korte plaspauze maakte onze achterstand nog iets lastiger weg te werken.

Streng
Bert deelde intussen met gulle hand M&M’s uit, schonk kwistig melk (‘Vond ik toch zonde om weg te gooien’), had ook nog drop in voorraad en rijstwafels. Het werd schemerig, Kay mocht stoppen met zijn schoolwerk – we waren heel streng: ‘Zo lang het licht is wordt er gestudeerd’. We reden 130, 150, 120, 100, heel even en noodgedwongen 60, gauw weer 130 tot 145 (met een 1200′tje!). We reden heuvels op, heuvels af. De weg was goed bezet: niet te druk, je bleef wel bezig, maar kon lange stukken mooi regelmatig rijden.

Etenstijd
Onvermijdelijk werd het etenstijd. Tenminste: Kay begon zich te roeren. Bert had zo veel M&M’s op dat hij niet echt veel trek had, ik bliefde onderhand wel wat en Feikje ook, dus we zetten koers naar een McDonalds.

Andere route
Dat was rond Darmstadt. SMS-overleg met de wagen van Ald leerde dat zij een heel andere route leken te rijden en dat het daardoor knap lang zou duren voor we mekaar zouden treffen en gezamenlijk zouden kunnen eten. Elke auto ging apart eten. We waren Darmstadt eigenlijk al voorbij, maar de Mc leek op 4 km afstand te zitten. Dat bleek na het nemen van de afslag ineens 7 km te zijn. We hebben doorgezet: toch richting Darmstadt. Vervolgens bleek de Mc te zitten in een megawinkelcentrum op een loeier van een bedrijventerrein waar alles op zondag uiteraard donker en dicht is.

Uur kwijt
Wij door naar een andere Mc, even gegeten en weer op weg. Zo waren we al snel een uur kwijt. Bericht van Ald leerde dat ze toch op dezelfde route als wij hadden gereden, zij het met een kilometertje of 50 tot 80 voorsprong.

Slaapzak
Lang reisverhaal kort: wij verzoenden ons met ons lot. In een wat mij betreft serene rust gingen we laatste 370 kilometer te lijf. Feikje leunde tegen een dekentje, Kay nestelde zich half onder de slaapzak met de top 40, de iPhone en de Kopfhöhrer (alle drie) van Bert.
Bert dommelde geregeld wat, ik stuurde en zocht een zender waar ze niet eindeloos ouwezanikten over van alles maar gewoon muziek draaiden. Muziek is op zondagavond op de Duitse Rundfunk een schaars goed.

Licht uit. Donker. Weg.
Op de grens van Nederland heb ik Radio 2 aangezet en een uurtje na Ald, zo rond middernacht, kwamen we aan bij Den Haag. Gauw de spullen van Bert en Danique eruit, kort afscheid, snel door naar Monster, rommel uit de auto, kat een aai, Kay in bed, wij ook. Licht uit. Donker. Weg. 7 uur weer opstaan. Kay naar school, de drie meiden neem ik aan ook. Back to normal.

Olympische trial
Nou ja, dat laatste niet helemaal. Tenminste, het geldt niet voor Kay. De scherpe volgers van de HVHW-site hebben het sinds 13.30 uur al kunnen lezen. Kay heeft met Sara Rog aanstaande woensdag de eer om in Thialf (Heerenveen) mee te mogen doen aan de trials voor de Jeugd Olympische Spelen. Ze zijn officieel uitgenodigd.
Lees het zelf op de site. Kay en Sara strijden elk tegen zeven anderen voor één plekje straks bij de JOS in Innsbruck. Wat Kay betreft is het vooral een eer dat hij mee mag doen, maar hij gaat er alles aan doen om het die anderen moeilijk te maken. Vanavond slaan we de training maar over ivm de slaap en de tijd. Schoolwerk loopt niet weg, moet op tijd worden gedaan, zeker omdat er een proefwerkweek aankomt.

Eindafrekening
Tot slot: ik zou de eindafrekening nog presenteren. Na gisteren was nog onduidelijk op welke plek onze vier talenten uiteindelijk waren uitgekomen. Zie voor alle mogelijke andere rangen en standen shorttrackonline.

Danique:

Zij reed in een veld van 35 rijdsters. Bij de eerste StarClass-ontmoeting in Malmö was ze 12e in een veld van 18 rijdsters.

Esmée en Avalon:

Zij reden in een veld van 33 rijdsters. In Malmö deden 31 rijdsters mee. Daar kwam Esmée uit op de 29e plek; Avalon eindigde er als 30e.

Kay:

Hij reed in een veld van 36 rijders. Dat was relatief iets beter dan in Malmö, waar hij 37e werd in een veld van 41 rijders.

Dit alles gemeld hebbend sluit ik af met de mededeling dat het nu (16.43 uur) de hoogste tijd is even te gaan hardlopen. U weet nu – na 13.995 woorden – wel weer even genoeg.

_____________________________________________________

Zondag 11 december.
7.24 uur.
Goedemorgen! Het gebeier van de Oberstdorfer kerkklokken om 7 uur hebben we probleemloos doorstaan. Om kwart voor zeven ging ons wekkertje, waarna we onszelf een extra 10 minuten ‘nasudderen’ hebben gegund.

Harde Duitse broodjes. Let ook op het stemmige schoteltje. Foto: Erik

Wij zitten nu aan het ontbijt na een best goede nacht. Voor Kay is dat geen uitzondering, maar ik was na twee zeer matige nachten wel aan een goede ruk slaap toe. Het was wel redelijk vroeg op; het inrijden voor Danique begint om 8 uur. Avalon en Esmée zitten daar een minuut of 20 à 30 achter en Kay rond 8.50 uur.

Knapperig brood
Ik geniet van heerlijk knapperig gebleven donkerbruine broodjes met haver- en andere vlokken of zaden. Boter erop, plakje ham erop. Stevige mok melk tussendoor. Heerlijk. Kay zit in en in tevreden te happen van een pretzel en hij begint bijna aan zijn croissant.

Multitasken: eten en spelen. Foto: Erik

Wat staat ons heden te wachten? Wedstrijden over 777 meter voor Danique. Twee in getal: een halve finale en een finale. Daarnaast wedstrijden voor Kay, Esmée en Avalon over 1000 meter. Ook zij zijn toe aan de halve finale en finale. Kay staat er ontspannen tegenover, tenminste, hij speelt op zijn telefoon buitengewoon relaxed een spelletje. Lijkt me geruststellend.

Mariabeeld in Oberstdorf. Foto: Erik

Dat wat betreft het sportieve gedeelte. Vanaf ongeveer 14.00 uur kunnen we aanstalten gaan maken voor de om en nabij 850 kilometer tellende terugreis. Dat zijn zorgen voor later. Eerst een paar uur ijshal.

8.42 uur.
De ijshal. Onderweg naar hier heb ik wat fotootjes gemaakt in het dorp (die heb ik inmiddels geplaatst). De sfeer hier is ontspannen. De mensen zijn rustig, maar ik merk met het vorderen van het inrijden dat het gezoem van stemmen toeneemt. Meer mensen die binnen zijn, de slaperigheid verdwijnt geleidelijk. Avalon en Esmee rijden nu in. Danique heeft het warmrijden al achter de rug. Zij start zo als eerste van onze vier rijders. Kay moet nog even op zijn ijsdoop van vandaag wachten. We kletsen even met Hessel Koot, eerstejaars C uit Utrecht en al drie jaar in dezelfde leeftijdgroep met Kay. Hij is tamelijk groot voor zijn leeftijd, kan heel best mee met sterke jongens op dit tournooi, aardige jongen. Hij heeft het ook erg naar zijn zin. “Beetje pech met de lotingen gisteren”, zegt hij, maar ook hij had een paar PR’s verbeterd en best lekker gereden.

9.00 uur.
Kay mag bijna het ijs op om warm te draaien. Onze totale ploeg is nu binnen: rijders én ouders. Er wordt geconfereerd met de Brabantse begeleiders. Zo gaat dat nu al voor de derde dag.

Waterstroompje in het dorp. Foto: Erik

Vastgemetseld. Tikken, tikken, tikken. Foto: Bert van Lobenstein

Ik heb nauwelijks een benul van wat er wordt besproken, want ik zit echt zowat vastgemetseld op mijn stoeltje bij de haspel waaruit ik mijn stroom betrek. En dat wordt er straks, als het rijden voor het ‘echie’ begint, niet beter op. Dan gaat het rap. Nu vast vraag ik vergeving voor de tik- en taalfouten die gisteren, eergisteren zijn blijven staan: geen tijd voor tijdens de dag om alles eruit te halen. Wordt straks wellicht erger met vier man in strijd.
Kay rijdt inmiddels vertrouwenwekkend in een treintje vlotte ventjes. Hij voelt zich senang. De meiden zagen er ook redelijk relaxed uit tijdens en na het inrijden. Opportunist als ik ben reken ik op mooie tijden, liefst in leuke en spannende wedstrijden.

9.29 uur.
De schaatsen van Kay zijn geslepen. Mes- en messcherp. Aan de voorbereiding zal het niet liggen. Theo, een coach van SVU (Utrecht), heeft even vaderlijk lopen dollen met de boys van Brabant en met Kay. Als er al spanning was, is die er nu zeker af. De rijders worden in de wedstrijd-flow geholpen: door de hal dreunt muziek met 142 beats per minute. Dat aantal is geen gok. Ik heb het geklokt. Voor echte topinspanningen zal straks een hartslag van tegen de 180 nodig zijn, maar dit is wel een mooi uitgangsniveau.

9.39 uur.
Danique staat aan de start. 777 meter. Halve finale. Positie 2. Ze heeft een matige start. Het meisje links van haar valt echt in het schot en start ook nog snel. Danique gaat als derde de bocht in. Dat wordt zwoegen om bij de eerste 2 te komen. Ze heeft haar handen vol aan de nummer 4 en jaagt op de eerste twee. Nu ligt ze vierde, maar ze houdt aansluiting met nummer 3.
De nummers 1 en 2 zijn (te ver) weg. Danique pakt knap plek 3 terug en rijdt stevig door naar de finish. Misschien levert het een mooie tijd op.
Misschien? Hoe durf ik te twijfelen? Nou ja, omdat die eerste twee redelijk ver weg waren. Maar Danique komt uit op 1.24 .100. Dat is dus weer een PR én een clubrecord. Bij de finale deel ik mee voor welke plak ze dan rijdt.

Zo meteen zijn Esmée en direct erna Avalon. Ik kijk even naar buiten. Het is druilerig. De sneeuw hier in de straten is goeddeels weggeregend. Op de bergen ligt nog wel wat witsel.

Esmée. Foto: Bert van Lobenstein

10.17 uur.
Daar zijn we weer. Met ditmaal Esmée in de hoofdrol. In een rit van vijf start ze matig, waardoor ze vanaf plek vijf moet opstomen. Esmée geeft al gauw de rode lantaarn door en gaat buitenom richting koploper. Het gaat ineens snel en ze gaan driedik de bocht door. Esmée ligt dan op de derde plek. Het is een mooie rit man. Esmée ligt 5 meter achter de nummers 1 en 2. Het gaatje groeit, maar ze rijdt goed door. In de laatste ronde krijgt ze nog wel te kampen met de opkomende nummer 4. Op de streep redt ze het net wel? Niet? Wel! Derde in 1.53.158.

Avalon in de 'trein'. Foto: Bert van Lobenstein

De rit van Avalon zit er meteen achteraan. Vier aan de start. Ze ligt na de start derde, maar het is een compact veld. Er kan dus van alles gebeuren. Hup. Inhaalactie van Avalon, die nu tweede ligt. Ze zit meteen strak achter de nummer 1. Meezuigeffect.
Er ontstaat een gaatje tussen Avalon plus de koploper enerzijds en de nummer drie anderzijds. Gunstig. Die nummer 3 vangt nu wind. Bel voor de laatste ronde. Als tweede gaat ze de laatste bocht in, maar dan valt ze. In de laatste bocht! In zo’n mooie positie. Oh, op weg naar een mooi resultaat, een scherpe tijd, staat ze ineens met lege handen.

Theo bij Avalon. Foto: Bert van Lobenstein

Avalon is nu van het ijs. Het was een combinatie van tikjes. Eerst een tikje tegen haar hand van de koploper waar ze vlak achter zat, toen tikten hun schaatsen licht tegen elkaar en vervolgens raakte ze met haar hand haar eigen schaats en was het evenwicht te veel verstoord om overeind te blijven. Troost is haar deel, van trainer/moeder Fabiola, maar ook Theo, trainer van SVU van het vaderlijke type, buigt zich even stevig over haar.

10.42 uur.
Kay nu. Ik volg de rit staand met pen en papier om alles te noteren. Daar merkt u niets van, ook niet qua snelheid, want ik kan nu zonder fouten intikken, maar ík merk het wel. Even een moment geen zitting in mijn al geteisterde billen. Ik moet ze sparen, want in de loop van de middag zullen ze geteisterd gaan worden door de zetels van onze rode Kangoo.

Kay bij de start. Foto: site ec-oberstdorf

Zuinig rijden
Maar de rit, daar gaat het om. Het is de halve finale 1000 meter. Kay staat op positie 2. Bij de eerste bocht ligt hij derde. Na de bocht gaan zijn handen op de rug en nestelt hij zich vlak achter de nummer drie. Zuinig rijden. Nu even een handje los. Handje terug.

Aanzetten
Zo gaat het 6 rondes van de negen. Kay zet aan, maar dat doet ook de nummer twee. Het tempo schiet omhoog. Kijken of Kay kan bijblijven. Jawel. De eerste drie blijven bijeen, kansen dus nog voor Kay. Hij probeert er voorbij te komen, maar de beide koplopers houden stand. Kay finisht als derde in 1.44. 582, een halve seconde boven zijn PR en maar 0,2 seconde achter de de ritwinnaar. “Nou”, zegt Fabiola meteen vanuit de coach-’hok’, “die 1.44 zit nu echt in zijn benen. Die gaat er niet meer uit. Hij kan alleen nog maar sneller.” Waarvan akte.

11.34 uur.
We gaan weer kijken en meeleven met Danique. Ze zit in de D-finale en rijdt voor de 13e tot en met 17e plaats op deze afstand. Dat is in lijn met haar resultaten tot nu toe. Gisteren, na twee afstanden stond ze 15e in een veld van 35 rijdsters. Kay voert intussen vanuit het rijdersbuffet een broodje aan voor zijn familie, mengt een flesje appelsap met water. “Dan is het lekkerder.

Danique vlak na de start. Foto: Bert van Lobenstein

11.40 uur.
Danique staat aan de start. Nieuw clubrecord? Ze knalt weg en gaat als derde, middenin, met de rest mee. Het ziet er goed en snel uit. Danique krijgt een gooi van 112, Mathilda Hollreiser, en is uit evenwicht. Ze lijkt op de been te blijven, maar gaat dan toch in de kussens. BALEN! Dan zit er niet meer in dan uitrijden. Ze wordt vierde van de vijf, want Frau Hollreiser krijgt een penalty. Jammer om zo je tournooi te beëindigen.
Zo dadelijk even kijken hoe Danique het daarmee in Oberstdorf overall heeft gedaan.

Voor de liefhebbers: aktuele foto’s van het gebeuren staan op een specale site van de Eisclub Oberstdorf.

12.08 uur.
Pauze. IJsverzorging. En dan is het de beurt aan onze drie C’s. Hun laatste optredens op het Oberstdorfer ijs. Esmée en Avalon staan al op schaatsen bij de heatbox.

12.15 uur.
Esmée en Avalon stappen het ijs op. Ze zitten samen in de H-finale om de 30e t/m 33e plek. Ze rijden meteen na de start alsof ze gaan voor een kampioenschap. Esmée pakt de kop, Avalon gaat als derde de bocht in, maar schuift al snel van de derde naar de tweede plek en gaat in een move door naar de koppositie. De dames liggen vlak bij elkaar en de strijd is fel. Esmée ligt ineens derde, maar herstelt de orde binnen een halve ronde. Van de nummer drie is ze alleen nog niet af. Die dringt aan.

Esmée (3e van links) en Avalon (4e van links) aan de start. Foto: Bert van Lobenstein

Esmée maakt het nu Avalon moeilijk en lijkt er in de bocht binnenlangs te glippen. Beiden wankelen ietsje, blijven op de been en Avalon heeft de kop nog in handen. De nummer drie probeert bij Esmée binnendoor te komen, maar die countert terug. Avalon loopt inmiddels iets uit. Ze wint deze rit in 1.51,740 Esmée zit er als tweede met 1.51 908 vlak achter. Mooie rit.
Op deze afstand is Avalon dus 30e en Esmee 31e. Overall weet ik het nog niet, maar ik houd het in de gaten.

Drie plekken achter Cassis. Foto: B.v.L.

12.39 uur.
Kay weet het ruim voor de start al: “Ik ga het glaasje cassis het werk laten doen.” Glaasje cassis? Ik kijk welwillend, maar onbegijpend. “Ik moet tegen Alesandro Cassis”, verduidelijkt Kay. Die Cassis is Italiaan en hij stond na twee afstanden op de 28e plek, drie plaatsen voor Kay. Hij heeft een 1.43 in de benen. Als hij dat nu weer eens deed en Kay weet in zijn slipstream te blijven ….. .

Inhaalslagje om direct achter Cassis te komen. Foto: B.v.L.

Er vlak achter. Foto: B.v.L.

We hebben het over de H-finale om de 31e t/m 35e plek en het gaat aanvankelijk allemaal heel anders dan gepland. Kay wilde Cassis na de start voorbij laten komen en er dan achter plakken. Alleen: Cassis start traag en de andere twee rijders gaan er onverwacht snel van tussen. Kay ligt ineens vierde. Na één ronde heeft Cassis de kop en gaat Kay buitenom bij de nummers twee en drie.

Er op .... . Foto: B.v.L.

Dan hangt hij zoals gepland achter Cassis. Die is blijkbaar niet in goeden doen, want 3,5 ronde voor het eind passeert Kay hem buitenom.

...... en er voorbij. Foto: B.v.L.

Cassis gaat kort erna onderuit, terwijl Kay doortrekt en het veld verder uiteen trekt. Hij wint met ruime voorsprong en lacht als hij door de finish is. Zijn tijd is niet top, 1.48,782, maar de ritwinst voelt lekker. Mooie manier om je tournooi te beëindigen.

Ritwinst. Foto: B.v.L.

Alle ritten van ons zijn verreden. We zullen nu wel snel aftaaien. Auto volladen en rijden. Gelukkig sneeuwt het niet, voor zover ik weet. Ik stop dus tot zeker vanavond heel laat of vroeg in de nacht. Ga maar uit van morgen. De all over resultaten zijn nog niet te zien. Die vul ik morgen wel in.

Tschus!

____________________________________________________

Zaterdag 10 december.
5.31 uur.
Inderdaad, een meereizer is automatisch niet ook een meeslaper. Heeft ook wat met frustratie te maken. In mijn geval betrof dat het wifi-netwerk van het appartement waar ik gisteren na het diner niet meer op kwam.

De trofeeën waarvoor wordt gestreden. Foto: Bert van Lobenstein

En er was ook geen mens meer in het kantoortje van het gebouw, wat logisch was, want het liep al tegen half elf. Ik wilde nog van alles doen op mijn blog. Dat leed dus schipbreuk.

Plasje
Ja, en als je dan rond 4.15 uur wakker wordt voor een plasje, dan wil de slaap niet meer komen. Zou ik er vanmorgen wel op kunnen? Moet ik wachten tot ik in de ijshal ben? Toen ik na mijn toiletbezoek toch maar lag te draaien en peinzen, heb ik mijn blote voeten weer op het tapijt gezet en ben ik gaan proberen in de loggen. De zoete vruchten leest u hieronder.

Inhaalslag
Ik heb gisteravond, om tijd te winnen als ik weer live zou zijn, in Word wat geschreven over de periode na het vertrek uit de ijshal. Dat staat hieronder. Dat lardeer ik met zo veel foto’s als ik kwijt kan en qua tijd kan plaatsen. Ereschuld aan Bert, die me van alles op mijn hotmail had gestuurd. Kortom, terwijl de rest (hopelijk) heerlijk snurkt, maak ik een inhaalslag in een pikdonkere kamer waar het enige geluid komt van het tikken van de toetsen, een enkele zucht van Kay en de regen die op het dakraam tikt.

Danique op het balkon met uitzicht op de berg. Foto: B.v.L.

Oké, na het actieve gedeelte in de ijshal ging het gisteravond dus ongeveer als volgt:

Aftaaien
We taaien rond half acht snel af. Onze auto staat vlak bij de ijshal en we droppen alle schaatstassen plus andere zooi achterin. Dan gaat het als een streep richting Trettach Stüble, vlak bij de ijshal. Daar heeft gisteren een deel van de HVHW-gang gegeten. De schnitzels waren erg in de smaak gevallen en de prijs was alleszins gunstig. Waarom dan die haast? Omdat het het tijdelijk huis van de Friezen is en we willen liefst gauw kunnen knagen.

Ons uitzicht. Mooi? Niet? Foto: B.v.L.

Rode konen
Het is, als we eenmaal zijn geïnstalleerd, een geloop van Friese dames en heren en bij de laatsten krijgen Danique, Esmee en Avalon last van rood verkleurende konen. Aan het eind van het diner lopen de meiden nog even met een paar Friese meiden mee naar hun kamer en zijn we ze even kwijt.

We smullen van schnitzels, vis, runderschotels en salades. Er gaan wat potten bier over tafel, nogal wat fris en een wit wijntje. Op een zeker moment wordt er door twee van onze vier kids wat eten uitgewisseld; een puur culinaire wissel tik ik er maar gauw achteraan.

Ceremonie aan het eind van de vrijdag. Foto: B.v.L.

Vroeger leuker
De tafelkout gaat wat de volwassenen betreft over vakanties, activiteiten als survivalen, windhozen, bosbranden, campers. Het woord schaatsen of shorttrack valt aanvankelijk geen keer. Later weer wel, maar dan gaat het over Chamonix en andere zomer-shorttrack weken, moraal van het verhaal is ‘wat was dat vroeger toch leuk’. Ook gaat het over schansspringen, maar dat is logisch: we kijken in dit dorp op een paar van die jongens uit.

Cursus Duits
De bediening is in onberispelijk zuid-Duitse kledingstijl en geeft ons en passant een opfriscursusje Duits. We eten er goed van, zelfs de seniorenporties zijn een hele hap, maar drie man blieven toch nog wel een ijsdessert. We hebben het kortom gezellig en terwijl wij happen, warmen onze toch wat verkleumde botten weer helemaal op. Fabiola vat al het voorgaande samen met ‘Hè, hè’. En daar is geen woord teveel mee gezegd.

De vlaggenparade tijdens de officiële opening van vrijdag. Foto: B.v.L.

Timing
Tegenen tienen leggen we weer aan bij onze appartementen. Ik met de auto vol spullen, de rest precies op het moment dat alles uit de bak is getild en op het paadje staat. Groepstiming heet dat.

Mazzel
Vier familietjes vertrekken sofort naar hun vier appartementjes. Douchen, spul uithangen, een bakje koffie en vooral de kinderen snel in bed hijsen. Die zijn stuk voor stuk moe en morgen wacht er weer een dag vol inspanningen. Danique gaat dan weer als eerste aan de gang. We hebben mazzel. Ze zouden vanaf 8 uur de warming up laten doen, maar dat is verschoven naar 8.30 uur. Psychologisch lekker.

Frustratie
Thuis probeer ik tot gek wordens toe op internet te geraken. U weet dat was vruchteloos en frustratievol. Tussendoor eet ik een appel, drink wat, scheer me, slijp zelfs Kay zijn schaatsen en buig dan het moede hoofd. We gaan slapen. “Dan moeten ze in Holland maar tot morgen wachten op meer tekst en beeld.”, besluit ik met pijn in het hart.

Consumpties
Oké, dat was het over gisteravond. Dan, tot slot van deze deels voorbereide nachtelijke aanvulling, nog iets over hoe wij ons gisteren in de ijshal consumptief door de dag sloegen. De kinderen waren prima af: voor hen was er een buffet met broodjes, pretzels en flesjes drinken plus warme dranken. Wij profiteerden een beetje mee. Voor de officials – bij ons is dat oficieel Fabiola – is er gratis koffie. Bert en ik hebben stiekem een bakkie meegenipt. En er werden boodschappen gedaan, zodat er ook onder meer yoghurtjes, broodjes en Lebkuchen waren. Met de rijstwafels en eierkoeken die we ook nog hadden en de thermoskan heet water voor koffie was het best te doen.

Zo, tot hier het bijpraten. Nu fotootjes erop zetten en dan kan ik straks in de ijshal zonder achterstanden weer op de bekende manier door: van uur tot uur, op de minuut scherp.

Nattigheid. Foto: Erik

6.45 uur.
De regen tikt nog immer op ons dakraam. Ik heb inmiddels een lange hardloopbroek en een extra shirt aangetrokken, want het bleek in de kamer toch net iets te fris om in je ondergoed met een dun shirt een uur te gaan zitten tikken zonder geleidelijk op koelkasttemperatuur te raken. Nog een fotootje in de dag van vrijdag frommelen en dan ga ik even opwarmen in bed. Hopelijk lukt het om zo – voor het vertrek naar de ijshal – nog even te gaan rennen. Heeft wel iets in deze omgeving.

7.04 uur.
Operatie inhaalslag zit erop. Ik ga opwarmen. Tot later.

8.23 uur.
Ik ben weer helemaal op temperatuur. Onze directe buurman Bert is met Danique inmiddels naar de ijsbaan. Denk ik. We hebben ze in elk geval niet horen rommelen, laat staan weggaan. Het hardlopen heb ik laten schieten: het bleef regenen. De Huismannen gaan nu eerst broodjes kopen. Dan trek ik alvast naar de ijsbaan. Danique rijdt rond 9.15 uur.

9.16 uur.
Om allen even bij te praten over de aktuele stand qua sport: Danique in rit drie. En ze rijden nog niet.

Natte straat. Foto: Erik

Heerlijke broodjes
Uit voorgaande twee zinnen valt op te maken dat ik ter plekke ben. We zijn in een flinke wandelpas naar de bakker gelopen (toen vielen de laatste druppels) en hebben heerlijke broodjes gehaald (pretzels, diep donkerbruine broodjes met sesam en andere zaden, een gevlochten kaasding en nog zo wat). Om hier op tijd te zijn heb ik vlug een deel gesmeerd en belegd met al even heerlijke ham. Dat zit ik nu al tikkend op te peuzelen.

Danique zit in de heatbox, rit twee beleeft zijn finish en ‘we’ gaan als HVHW weer los met Danique. Semi-final rijdt ze. 500 meter. Ze start van positie 2.

Een val!
Goede start (kop), maar teruggefloten. Herstart. Als eerste gaat ze de bocht in, aan het eind ervan ligt ze 2e, maar Danique pakt de kop weer terug. Die is echt fel vanmorgen!
Danique pakt een meter of 4. En dan: ze valt aan het eind van de bocht. Vrij hard. Ze staat wel redelijk vlot weer op en rijdt de rit uit, maar haar nonverbale communicatie zegt genoeg. 100% teleurstelling. Ze was op weg naar een heel mooie tijd en een mooie winst. Eilaas. De 17e tot en met 21e plek lag voor haar val in het verschiet. Nu gaat ze vooreen PR en die 22e plek.

Vooruitkijken
Ik kijk ook even waar Kay, Avalon en Esmée het straks voor gaan doen. Kay was gisteren in de heat 500 meter vierde en zou in de tweede helft van het schema kwart finale rijden. Ik zie echter maar vier ritten, met de top 16 erin. Ik denk dat ze een beetje tijd gaan inlopen en de onderste helft van het schema in de halve finales laten rijden om vervolgens te bepalen in welke finale ze rijden. We zien wel.

Avalon werd gisteren in de heat vierde. Ze zit dus in de tweede helft van het schema. Ze rijdt in de eerste rit van het middagprogramma. Voor Esmée, die in de heat vierde werd, geldt hetzelfde, zij het dat ze optreedt in de vierde rit.

Huppelen
Even wat trappen op en neer huppelen. Ik. De reden is eenvoudig: ik begin nu al een houten kont te krijgen van het zitten. Een autodag, erna een ijshaltribunedag en nu weer een dagje tribune langs het ijs. Ik ben d’r niet op gebouwd qua zitvlees. Vanmorgen moet ik mijn kansen grijpen, want vanmiddag wordt het druk met drie van onze rijders op het ijs.

10.15 uur.
Danique was na haar val van daarnet zeer strijdvaardig. Ontspannen zat ze in de heatbox en nu is ze los. Ze blijft vanuit positie vijf wel iets te lang buiten rijden en moet daardoor van achteruit de strijd aan. Met grote, harde slagen rukt ze op van de vijfde naar derde plaats. Ze vecht als een dolle, maar komt niet meer voorbij de nummers 1 en 2. Daardoor wordt ze 24e op deze 500 meter. Haar tijd is heel behoorlijk: 55,428.

11.12 uur.
Danique prepareert zich voor haar heat 777 meter. Positie 1. Ze blijft scherp en gaat naar de kop. Een kleine meid komt binnenlangs na 1,5 ronde. Het tempo gaat ineens omhoog. Danique komt 4 meter los van nummer 3 en rijdt 5 meter achter nummer 1. Ze loopt op die nummer 1 in en wordt bekeken tweede. Door naar de bovenste helft van het schema. Dat gun je haar wel na die val van vanmorgen. 1.24.987. En weet u wat? Dat is een PR. Een dik PR, want haar scherpste tijd tot nu toe was 1.26,753. Dus …. 1,8 seconde d’r af. En daar blijft het niet bij, want Daniques PR was tevens het clubrecord. Met die opsteker gaat ze naar haar laatste rit van vandaag, de kwartfinale 777 meter.

Avalon en Esmee zijn inmiddels ook al een uurtje binnen. Kay zal zo wel komen. Dan mag hij de knop in zijn hoofd omzetten van schoolwerk naar schaatspret.

12.06 uur.
De laatste rit van Danique komt eraan. Zo’n ochtend vliegt echt om hoor! Ald en Neeltje zijn even de frisse lucht voor een boodschap. En die frisse lucht natuurlijk, want het is binnen wel leuk en spannend, maar buiten heb je toch ook wel een attractie: frisse berglucht met zweempjes dennengeur. Ook niet te versmaden.

12.15 uur.
Ik, wij, zijn in afwachting. Juist, van Danique. War of the worlds klinkt door de ijshal. Dat lijkt me overdreven, maar een strijd wordt het hopelijk wel. Danique start vanaf plek vier. Ze ligt na een ronde derde. Mooi! Er is wel een gaatje met de twee koplopers.
Oeh, Danique wordt ingehaald: vierde. Nog drie ronden. Ze verliest wat terrein. En nog wat meer. De pit is wat uit haar slagen. Leeg. Als ze over de finish komt, schudt ze met haar hoofd richting Fabiola. Volgens Fabiola lag het ook wat aan de warming up. Ze zal onze strijders voor vanmiddag op dat vlak wel wat inpeperen. Toch heeft Danique helemaal niet beroerd gereden hoor: 1.25.222. Dat is ietsje boven haar nieuwe PR en clubrecord, maar onder haar oude record.

Kay langs de kant. Foto: Erik

13.03 uur.
Zo, vanaf nu wordt het hard werken. Avalon, Esmée en Kay zijn aan de beurt. De meiden rijden nu – as I tik – in. Recht voor me. Esmée gooit er een glijstartje uit en trekt een rondje lekker door. Avalon zet even flink aan in de bocht. Ze stapt van het ijs af. ‘Hé Avalon, heb je er vertrouwen in?’, vraag ik voor de zekerheid. “Mwoah, ja”, knikt ze. Haar body language vertelt me dat ik – en u – mag hopen op een paar pittige optredens.
Kay heeft inmiddels gepuft. Hij zit in de derde inrijgroep en staat aan de boarding te kijken naar groep twee, waarin concurrenten zitten.

13.33 uur.
Dienstmededeling. Of zoiets. Op shorttrackonline staan filmpjes van ritten.

13.46 uur.
Avalon gaat van start in een race met drie heel sterke meiden. Onder meer Anke Prinsen. Neeltje zegt: “Allemaal meiden die al in de prijzen reden”. Aanvankelijk kan Avalon het tempo nog volgen. Geleidelijk wordt de afstand groter. Ze wordt vierde, ondanks furieus achtervolgen. De tijd die ze rijdt is 53.270.

Esmée ligt na de start vierde. Door een val schuift ze op naar de derde plek. Het veld ligt al gauw uiteen, waarbij Esmée op 15 meter achter nummer twee ligt, die zelf weer 20 meter achter de koploper rijdt. Veel onderlinge strijd is er daardoor niet, maar het lijkt wel behoorlijk hard te gaan.
Esmée finisht als derde. Eenmaal van het ijs is ze niet zo tevreden. Op de vraag of ze lekker heeft gereden, klinkt een zuchtend ‘neeehh’. Even erna vindt ze het zelfs ’slecht’. Zeer kritisch, want er zaten twee haperingen in. Haar tijd: 54,940; dat is maar 0,4 boven haar PR.

14.05 uur.
We zijn in afwachting van Kay’s rit. Hij staat op positie 4. Als het schot valt, is hij goed weg. Als 4e van de 5 komt hij door de eerste bocht. Het gaat heel hard, in elk geval lijkt dat er wel op. Kay kan in elk geval aardig mee met deze stevige mannen. Ze zijn iets te rap, maar Kay laat de verschillen nauwelijks oplopen. Hij ziet nummer 3 een ietsje weglopen, maar niet te ver om geen haas meer te hebben. Kay rijdt ook hard door. In de laatste ronde wordt het verschil met nummer 3 wel wat groter. Benieuwd naar zijn tijd.
(aanvulling 15.24 uur: ruim na zijn volgende halve finale wordt die tijd dan toch bekend: 51,084 en dat is een PR.

14.23 uur.
De halve finale van Avalon is weinig spannend. Ze start vanuit positie 4 en zit in een rit met vijf meiden. Al meteen ligt het veld uiteen, met Avalon op de derde plaats. De nummer 2 is al snel buiten bereik, maar Avalon is weer duidelijk sterker dan haar directe achtervolger. Ze wordt derde en laat als ze over de finish ijlt de klok stilstaan op 53.115.

Esmée start als nummer 3. Het is een vlotte race, waarbij twee meiden een eindje weg rijden. Esmée ligt 4 ronden lang met numer 3 in de clinch. Ze lijkt er twee keer voorbij te komen. Beide meiden rijden krachtig en geven elkaar geen meter cadeau. Ik denk dat ze elkaar naar een snelle tijd stuwen. Esmée wordt vierde. De tijd blijft even een raadsel, net als die van Kay, die in een ingelaste race reed. En nu valt op shorttrackonline het hele programma weg. Wit. Leeg. Het schaatsen gaat overigens onverminderd voort.
Ja, eindelijk: haar tijd was 53.774.

15.08 uur.
Kay gaat voor zijn halve finale 500 meter. Hij start goed, ligt tweede bij het ingaan van de bocht en zit stijf achter koploper 124, Elio Nieuwland van SVU. Kay rijdt hartstikke fel en stevig door. Die koploper laat hij niet weglopen, dat straalt hij uit, en zo krijgt ook de nummer drie geen kans om naderbij te komen. Bij de laatste halve ronde moet Kay duidelijk bijten, maar hij perst er nog een goed laatste stuk uit. Mooi en verdiend finisht hij als tweede. En …. het zág er niet alleen snel uit, het wás ook snel. Met 50.120 rijdt hij een nieuw PR in de boeken. Ruim 1,2 seconde eraf en 1,6 seconde in dit weekeinde.

15.30 uur.
Op naar de finales. Meteen Esmée in haar finale H-finale. Ze gaat er voortvarend vandoor. Grote slagen, duidelijk de snelste. Ze slaat geleidelijk een gat van een meter of 15 tot 20. Elke meter op eigen kracht rijdend komt ze tot 52.553. Jawel: 0,6 seconde van haar PR.

Direct erna is Avalon aan de beurt. Zij staat in de G-finale en gaat weg vanaf positie 5. Na de eerste ronde sluit ze het pak, maar blijft bij. Ze moet wel bijten om aansluiting te houden. Dan valt er toch een klein gaatje met de nummer 4. Ze wordt vijfde in een tijd van 52.155. Daarmee krijgt deze dag weer meer kleur, want ook zij gaat weer sneller dan ze ooit op de 500 meter was.

15.54 uur.
Kay is bijna voor zijn G-finale. Startplek is 2;, ik houd zijn PR erbij 50.120. Gaat hij in de veertigers???
Hij ligt derde na de eerste bocht. Hij leek geen goede start te hebben. Vlak voor hem valt er een . Of Kay schrikt of ergens op trapt, is wat onduidelijk. Zeker is: hij valt ook. Kay rijdt de race wel uit, maar dat is ook alles. Er gaat er vlak daarna in dezelfde bocht nóg eentje neer. Een vierde plek zonder glans of lekkere tijd.

Schaatspak onder de droger op het toilet. Foto: Erik

Stomerijtje spelen
Ik ben met doorzetten van updates niet live of semi-live, want er is wat consternatie. De Fransman die voor Kay viel, blijft lang liggen en de medicals doen er wat lang over om te arriveren. Kay is inmiddels van het ijs. Hij is teleurgesteld en blijkt van de Fransman een tikje te hebben gehad toen hij net al wat uit balans was. Het ergst vindt hij dat zijn schaatspakken kletsnat zijn. Hij wordt afgestroopt en zijn pakken gaan onder de handendroger. Stomerijtje spelen om hem in elk geval droog en warm aan de heats 1000 meter te laten beginnen.

16.44 uur.
We hebben er weer een viertal ritten opzitten, nadat de zaak een tijd had stilgelegen voor het wegdragen van de Fransman in Kay’s race en een vervroegde dweilbeurt. In dat kwartet ritten gingen er opvallend veel rijders in de gewraakte bocht onderuit. Dat geeft geen fijn gevoel.

17.08 uur.
Hoog tijd dat onze dames weer aantreden. Avalon mag van beide HVHW-meiden als eerste optreden voor haar 1000 meter heat. Daarin heeft ze heel zware concurrentie. Ze rijdt onder meer tegen Suzanne Schulting, een heel rappe dame uit Friesland. Direct na de start gaan de drie concurrentes er vandoor. Avalon gaat in het moordende begintempo niet mee; ze rijdt op eigen snelheid achter de drie aan. Ook dat drietal valt uiteen. Suzanne Schulting blijkt een klasse apart. Ze heeft tegen het einde Avalon achterhaald. Onze frèle schone houdt haar regelmatige tempo tot het eind vol. Ze finisht in 1.52.002. Het wachten is nu op Esmée’s rit.

17.22 uur.
Esmée betreedt de piste. Ze begint op startpositie 3 en kiest ervoor zich op plek vier te laten meezuigen. Na vier ronden gaat het tempo flink omhoog. Esmée komt aan het elastiek te hangen; ze moet de andere drie langzaam maar zeker laten gaan.
Wel blijft Esmée zo hard mogelijk rijden, maar ze moet het nu alleen doen. Dat kost zichtbaar kracht en snelheid. In de laatste ronde lijkt het beste er wel af. Ze finisht in 1.54,145. Dat gaat ze straks en anders morgen, na een maaltijd en een nachtje rust, in de kwart-, halve finale en/of finale denk ik wel beter doen.

17.31 uur.
Straks in het Oberstdorfer Eistheater: Kay (en nog een paar anderen) tegen Milan Grugni (Italië), de nummer drie van de 500 meter. Da’s dus een hele rappe man. Zal Kay leuk vinden.
Inmiddels krijgen wij het aan de kant toch wat fris na al de uren ijspret. Mijn tenen zijn er nog wel, maar op koelkasttemperatuur. Mijn benen vertonen kippevel en ik ril wat. Zal wel de optelsom zijn van uren in een ijshal zitten, weinig kunnen bewegen, slaaptekort en het uur van de dag. Het is eigenlijk wel heel erg etenstijd. Ik sta even op en beweeg wat. Over één race is Kay.

17.37 uur.
Nu gaat het los. Kay op positie 4. Hij gaat midden in het veld van vijf door de eerste ronde. Grugni gaat vijf rondes voor het eind op kop rijden en laat de rest dan wat achter. Kay volgt mooi als vierde in de groep. Het tempo gaat nu nog verder omhoog. Kay kraakt, maar blijft redelijk bij. Als Grugni finisht, ligt Kay op een half rondje. De nummers 2 en 3 liggen dan 30 meter voor. Kay besluit deze mooie rit met een redelijke tijd van 1.47.938.

‘Voor Grugni’
Hij komt blijmoedig terug bij ons verzamel-/spullenpunt. Met een grijns meldt hij: “Ik kan zeggen dat ik drie rondes lang vóór Milan Grugni heb gereden. Én een ronde achter hem met mijn handen op mijn rug!” Of Kay het leuk vindt om tegen jongens als Villa en Grugni te rijden? “Ja, ik weet niet. Je rijdt en op een gegeven moment rijden ze weg.”

17.51 uur.
Beweegtijd!! En ik neem mijn armen mee. Flink zwaaien, kan me niet schelen wat ze ervan vinden.

18.04 uur.
Kwartfinales voor de dametjes. Avalon eerst. Ze klampt vijf rondes aan op de vijfde plek. Anke Prinsen, sterke meid uit Friesland, legt de rest een straf tempo op. Na vijf ronden moet Avalon de anderen geleidelijk laten gaan. Ze blijft wel technisch mooi rijden. Het wordt niettemin bijten om de laatste ronde snelheid te houden. Het is ook de zoveelste rit van de dag. Avalons tijd valt alleszins mee: 1.51,959.

18.09 uur.
Esmée mag/moet nu. Vanaf positie 3 gaat ze midden in het groepje zitten. Dan ligt ze opeens vierde doordat het meisje dat achterin begon soepel buitenom richting kop snelt. Het tempo is nog redelijk. Esmée rijdt makkelijk mee in het pak; ze valt zelfs aan om naar plek drie te komen. Lukt niet. Ze probeert het weer. Dan lukt het wel. Ze zit dan nummer 2 in haar rug. De eerste twee verhogen het tempo en Esmée zakt iets terug. Ze rijdt wel lekker door en blijft ver buiten het bereik van nummer vier. Haar tijd 152.333.

Nu alleen Kay nog, dan zit een lange en zware wedstrijddag erop. Er wordt alvast geld gepind om het appartement te kunnen betalen en voor het eten straks. Ik overweeg sterk tegen mijn gewoonte in om bij die maaltijd iets alcoholisch te nemen. Of eenmaal weer ‘thuis’ en heel hete douche. Ik denk dat het slapen wel goed zal gaan. Of ik na het eten nog puf heb om te verhalen over onze culinaire veldtocht kan ik niet inschatten, maar uit het feit dat ik erover begin is wel iets af te leiden. Ik heb op zijn minst gerede twijfel.

Weer even armzwaaien en benen bewegen.

18.34 uur.
Kay op de baan. Hij oogt ontspannen en scherp, maar de vraag is: hoeveel heeft hij nog over? We gaan het zien.

Vanaf positie vier gaat hij als vierde mee in het pakketje rijders. Het gaat wel meteen flink hard. Kay rijdt met zijn handen op zijn rug. Goed teken. Hij laat de drie voor hem bakkeleien, verspilt geen kracht. De nummer vijf zijn ze kwijt.

Bijzonder
Laatste ronde: Kay trekt mooi mee en wordt vierde. Is dat bijzonder? Je zou zeggen: niet echt, maar mijn vaderhart bonkt alweer hééééél trots. De iets trouwere volgers weten het nog van Malmö. Ik zat thuis en zag toen op shorttrackonline staan dat hij 1.44.547 had gereden. Ik, ongelovige Thomas, twijfelde, maar ook de mesnen aan de kant in Malmö vroegen zich af of die tijd wel klopte. Was er niet fout getimed? Lagen de blokken wel goed? Was er geen sprake van een andere vergissing? Het bleek allemaal niet het geval. Gewoon een heel sterke tijd. Het was toen zes seconden onder zijn net ervoor gereden PR.

Meegaan
Nu heb ik het voor mijn ogen zien gebeuren. Meegaan met rappe mannen, aanklampen als ze sneller gaan, mooi blijven rijden, goed finishen en dus op een heel lekkere tijd uitkomen. Het is geen hap van zes seconden die er nu af gaat. Kay komt uit op 1.44.016. Ruim een halve seconde eraf. Dus: PR

21.13 uur.
De vis (pangasiusfilet) is in de man. Met een kruidenthee, geschonken uit een kannetje dat ik deelde met Fabiola. Kay, onze weer snellere man, heeft er ook een op. Net als gister. Samen deelden we heerlijke, stevige, versgekookte aardappelen. Ik heb ook mogen proeven van het doorgesudderde hertenvlees dat Esmée had besteld. Trettach Stüble heeft dus twee keer de volledige HVHW-ploeg mogen voederen en laven en ook nog een keer 60 procent van de équipe. Wij hebben ervan genoten en dat het Nederlandse ‘delen’ in het Duits ‘trennen’ is, vergeten wij niet snel.

Vertrouwen
We hebben nu al twee mooie dagen achter de rug. Vandaag zes PR’s, ambitieus gereden ritten, een enkele valpartij, geen averij, gezelligheid langs het ijs met lekkere Duitse broodjes en andere Duitse dingetjes. We kunnen met vertrouwen de dag van morgen tegemoet.
Ik reken dan op minstens vier PR’s. Een voor Avalon, een voor Danique, een voor Esmée en een voor Kay. Eerlijk verdeeld. Mijn vertrouwen wordt gevoed door de aanzet tot de nacht. Er was even sprake van dat de drie meiden en Kay samen bij Bert op zolder zouden slapen deze laatste nacht.

Kay had een voorbehoudje, maar in denk dat hij overstag was gegaan. Dat feestje gaat echter niet door. Een strafmaatregel. De meiden zouden tien minuutjes naar de kamer van de Friezen gaan. Te laat terug zou betekenen: geen logeerpartij. Tien minuten werd een kwartier.

Afmarcheren
Vervolgens moest er ineens gesleed gaan worden. Dat mocht dan, tien minuten en onder toezicht van de Friese trainers. Vervolgens marcheerden we af naar ons onderkomen. Ik denk dat nu – door wat tussendoortjes tijdens het tikken is het inmiddels 21.55 uur – de meiden wel liggen. Kay in elk geval wel, na een lichte beenmassage met lavendelolie. Slaap je lekker op. Wij voelen ‘m ook zitten. Nog even de schaatsen van Kay uitleggen, blijkt er bij ingeschoten te zijn. Dan alvast wat inpakken en slapen.

Ik stop. Tot morgen!

______________________________________________________

Vrijdag 9 december.
6.12 uur.
Goedemorgen! I’m rolling again.

Vrijwel niemand hier heeft hoop ik het besef dat de vrijdag al is begonnen. Straks zal ik een rondje maken langs de velden om er achter te komen hoe de nacht is bevallen. Ik lag al even te draaien. Een half uurtje geleden werd ik wakker met een tamelijk dorstig gevoel. Na een ferm glas water heb ik het weer een tijdje geprobeerd, maar het dorstige gevoel bleef. Toen er maar uit gegaan.

Heerlijk bed
Aan het bed lag het niet. Mijn beschrijving van het appartement van gisteravond kun je gerust doortrekken naar de bedden. Niks doorzakmatrassen, niks ellendig kraken, niks op aan te merken, zelfs het dekbed was me niet te warm.

Ansjovis
Het moet aan de pizza hebben gelegen. Inderdaad, eentje met onder meer ansjovis. Aan de erbij genuttigde drank kan het niet hebben gelegen. Ik heb me beperkt tot een Miranda. Voor de goede orde: dat is sinaasappel priklimonade, geen van gulheid overlopende plaatselijke schone. Het glas waarin de Miranda zat, was wel van een gulle omvang, want ik had – wijs geworden door eerdere bezoeken aan pizzeria’s – een glas van 0,4 liter genomen.

Witte wereld
Maar goed, ik zit dus al te tikken. Ik zal meteen een tekortkoming van gisteren goedmaken. De oplettende lezer had het al kunnen bevroeden uit mijn zeer korte en positieve reisverslag dat we geen gladheid van betekenis hebben hoeven doorstaan. Dat wil overigens niet zeggen dat het hier geen winter is en ook niet dat het op straat geheel zwart ziet. Er ligt hier sneeuw, op de bergen is die maagdelijk, dus we zitten in een witte wereld, alleen zijn de straten sneeuwvrij gemaakt.

Opvriezen
Glad is het wel, want door smeltwater is de straat nat en dat vriest hier en daar op, merkten we tijdens onze wandeling naar het restaurant, de al gesloten supermarkt en ons onderkomen. De ijshal hebben we aan de buitenkant ook al gezien. Het voornaamste dat ik daarover kan zeggen is dat die op 20 minuten behoedzaam stappen van ons appartement ligt. (Dat blijkt bij een ontdooide route 7 minuut + 45 seconden te zijn.

Kay in bed

Zonnetje
Kay, die in onze huiskamer op een bed ligt dat identiek aan het mijne is, draait zich nog maar weer eens om. Hij slaapt als een zonnetje, terwijl de vrijwel volle maan aan de prachtige sterrenhemel een heel klein beetje zonlicht door het rolgordijn in ons dakraam laat schijnen. Zo zag ik dat daarnet, toen ik mijn weg door de kamer zocht. Nu wordt het ‘zonmaanlicht’ overstemd door het licht van het netbook.

Corvee
Het zou mooi zijn als het Kay en de meiden is gegeven om een zo lang mogelijke en goede nacht te draaien, want zij moeten het vanaf vandaag gaan doen. Wij – de begeleidende ouders – enthousiasmeren en doen corvee als rijden, betalen voor eten, op tijd in bed dirigeren, er op tijd weer uit halen, achter huiswerk aanzitten, boodschappen doen en straks aanmoedigen en juichen vanaf de zijlijn. Allemaal nuttig en nodig, maar het blijft een rol in de marge van de piste met het parcours van 111 meters.

Volhouden!
Kay draait en zucht diep. De koelkastmotor begint te draaien, het ventilatortje van het netbok valt in. Kay draait weer. Nog even slapend volhouden, broeder! Het is nog net een tikkie te vroeg om de ogen te openen. Ik zet hieronder, in de dag van gister, nog even een fotootje van het tafeltennissen van gister. Dan ga ik mijn benen weer een beetje warmen.

Voor later op de dag: duim met me dat we in de ijshal ook kunnen genieten van een open of met een geopenbaard wachtwoord toegankelijk gemaakte wifi-verbinding. Tschus!

7.02 uur.
Potverdorie! Nog er es an toe! Zit ik als een schuw muisje zo stilletjes mogelijk aan mijn blog te tikken, beginnen hierbuiten kerkklokken te bimbambommen. Om 7 uur! Precies nu we staan voor een groots internationaal schaatstreffen waarbij de deelnemers elke minuut slaap kei- en keihard nodig hebben! Verdorie, roep ik inwendig nog maar ‘ns. En ja hoor, daar zul je het hebben: in de kamer hiernaast hoor ik geluiden. Bert e/o Danique zijn wakker en er uit. Kay ademt nog heel rustig. Gelukkig.
Overigens: ook buiten onze kamers zijn er lieden vroeg op of gisteren nog laat op geweest. Ik zag net dat er voor vandaag al 8 bezoeken aan mijn blog zijn geweest. Degenen die dat waren, zijn er na middernacht ingedoken of waren er voor dag en dauw uit. Laat gerust weten als je iets vindt of wilt weten. Als ik in de hal wifi heb en tijd tussen het schaatsen, dan lees en beantwoord ik reacties, anders later.

Danique is net binnen.

9.22 uur.
We zijn binnen. Niet alleen in de ijshal, maar ook op het wifi-netwerk! Het is 23 minuten voordat het eerste schot valt. Danique heeft inmiddels ingereden met de eerste groep. Een strenge meneer blaast zojuist op een fluitje. De derde groep mag inrijden.

Gauw wat over de hal. Ik zit op een tribune met klapstoelen. In de goot tussen de tribune en de boarding is het nu een enorm geloop van allerlei ouders en begeleiders, gelardeerd met jongens en meisjes die al of niet op schaatsen heen en weer moeten.

Danique op weg naar de tweede plek. Foto: B.v.L.

9.48 uur.
De eerste wedstrijd. Danique is meteen aan de beurt. Startpositie 6. De eerste drie gaan door. 777 meter is de afstand. Start. Redelijke eerste stappen. Als zesde na één ronde, vierde na twee ronden. Er valt er een voor haar. Danique heeft geluk: de race wordt afgefloten; er blijft er een liggen. Ik denk herstart.
Inderdaad herstart. Met vijf. Nu ligt ze meteen tweede. Dan derde. Ze moet flink aan de bak. Nummer vier ligt vlak achter haar. Laatste ronde: mooi derde. Door een val van de koploopster ligt ze ineens tweede. Zo finisht ze. De tijd: 1.30,926.

10.35 uur.
Nog wat flarden, want het kostte bloed, zweet en tranen om het eerste fotootje erop te krijgen. Selma Poutsma werd simpel eerste in haar rit, ondanks startpositie 6. Er klinkt flink wat Brabants accent in de loopgoot voor mijn tribune. Avalon en Esmée wandelen juist binnen. Het is helemaal niet koud in de hal. In elk geval lang niet zo koud dat ik behoefte heb aan mijn wantschoenen. Alleen mijn tenen hebben het een ietsje fris. Neeltje zie ik nu ook. En Ald. Daniques tijd was niet snel. Ik moet snel op zoek naar de PR’s. Maar eerst plassen.

10.52 uur.
Tweede rit van Danique. Halve finale. Weer zes man per race, drie races waarbij steeds twee rijders doorgaan naar de A-finale. Selma is meteen wijd weg. Danique ligt tweede en voert de rest van het veld aan. Een rap meissie komt na een rondje of drie met felle slagen langszij en er voorbij. Buitenom. Danique versnelt en probeert bij de volgende bocht de tweede plek te heroveren. Danique blijft aanvallen. Op de streep komt ze een halve meter te kort voor de tweede plek. Haar tijd: 1.28.540. Dat is echt een fractie en zuur, want met een tweede plek had ze in de A-finale gestaan.

1000 meter
Danique gaat straks voor de 7e plek in de B-finale. Dan moet ze winnen. Mooi is wel dat ze dan 1000 meter mag rijden, want dat is eigenlijk de afstand waarvoor ze vanmorgen rijdt. De heats en halve finales gaan over 777 meter. De rijders in de twee hoogste finales mogen de piste op voor een battle over de volle kilometer. Negen rondes spanning.

Danique vlak voor de start

11.34 uur.
Danique start. Als vierde komt ze door de eerste ronde; een plekje gewonnen na de start, want ze had positie 5. Mooi sluipt ze naar de derde plek; ze rijdt attent en aanvallend. Het voorkomt niet dat ze na weer een ronde vierde ligt. De nummer vijf vliegt langs haar én de nummer drie. Ze zit al snel vlak achter de nummer 4 en rijdt er overtuigend langs: vierde. En tiende all over. Haar tijd van 1.52,354 is maar 0,6 seconden boven haar PR.

12.23 uur.
Kay is nu ook in de hal. Met begeleiding en een tas boodschappen. Avalon en Esmée lopen al een beetje los. Kay krijgt een officiële deelnemerskaart en een pet. Die kaart is goud waard: eten in een speciale ruimte. Onder meer pretzels. Issie dol op.

Intussen rijdt Danique haar heat 500 meter. Dat gaat niet goed: ze valt en wordt vijfde. Dat betekent dat ze op deze afstand in de onderste helft van het schema komt te rijden.

De kinderen weten het nog niet, maar er is om 18.00 uur een vlaggenparade en een van de rijders moet/mag de vlag dragen. We denken aan lootjetrekken voor degenen die het graag willen doen.

13.07 uur.
Danique’s kwart finale 500 meter. Die wil duidelijk wat rechtzetten, maar ze heeft zware concurrentie. Twee rondes rijdt ze als 2e/3e. Dan moet ze de tweede plek prijsgeven, maar ze blijft vlak bij de twee koplopers. Er voorbij komen lukt helaas net niet: derde. Mijn idee dat het een snelle rit was,wordt bevestigd: met 54.346 zat Danique 0,03 seconde boven haar PR.

Warmrijden
Hiermee zit het ochtendprogramma erop. Straks, vanaf 14.00 uur, rijden Kay, Esmée en Avalon warm. Kijken of ik het qua live verslaggeving een beetje kan bijbenen. Dat wordt lastiger, het zal aanvankelijk voornamelijk tekst worden. Ik hoop er vanmiddag ook nog wat beeld bij te kunnen zetten, maar of dat lukt?

Overigens: er lopen hier mensen rond met lenzen op hun camera waarmee ze van beneden nog een vent bovenop de Mount Everest kunnen kieken. Een ervan post zijn oogst als het goed is op http://ec-oberstdorf.fotoportopro.de. Wellicht later een kijkje waard; zojuist zag ik er alleen trainingsfoto’s op staan.

Ald en Neeltje (ouders van Esmée) zijn vanmorgen een heerlijke wandeling gaan maken. De zon schijnt uitbundig, het is echt prachtig weer.

14.21 uur.
Esmée en Avalon hebben ingereden, Kay staat op het ijs. Hij heeft vanmorgen noodgedwongen wat in de studieboeken moeten hangen, maar nu mag hij los en hij heeft er duidelijk zin in. Kay is in lengte en omvang zo’n beetje de kleinste, maar lijkt niet geïmponeerd.

Mijn taak als vader-slijper roept. Ik ga dus schuren en polijsten terwijl de Zamboni rondgaat.

14.49 uur.
Avalon start voor de 1000 meter. Zes man in de baan. Avalon gaat vanaf positie zes naar de vijfde plek. Er ontstaat na drie rondes een tweedeling. Er is een kopgroep van 3 en een groepje met Avalon dat 10 meter achter ligt. De boel valt verder uiteen, in de positie van Avalon verandert niets. Ze wordt vijfde. Moeder en coach Fabiola roept om mijn aandacht. Niet voor niets! Een PR. En ja, het is 1:50.367. Dat was tot vandaag 1:51.277. Een kleine seconde eraf dus.

Bert fotografeert. Foto: Erik

Esmée start ook in een groepje van zes. Na de start sluit ze de rij, maar het veld ligt dicht bijeen. En Esmée dringt aan. Na enkele pogingen glijdt ze binnendoor: vijfde. De nummer vier komt binnen bereik. Het lukt niet om er voorbij te komen. Maar rap ging het wel. Ook zij een PR: 1:48.106

Kay is aan de beurt. Het gaat hier aan de lopende band. Startpositie 1, maar een sterke heat, met onder meer Hessel Koot. Kay pakt de kop. Stoer. Hessel knalt voorbij. Het gaat plots heel hard. Kay ligt ineens vierde. Dan vijfde van de zes. Hij kan nummer 5 niet volgen en moet het verder helemaal op eigen kracht doen. Kay finisht in 1.46.506. Wel snel, maar geen PR.

15.39 uur.
Avalon staat weer op de baan. Eerst is ze vijfde, maar al snel rijdt ze als vierde. Ze klampt 7 ronden aan bij de nummers twee en drie. Het lijkt hard te gaan en Avalon probeert erbij te blijven. Erlangs is te hoog gegrepen. Ze eindigt eervol als vierde in deze race. Een rijder krijgt een penalty, waardoor ze derde is. 1.47.493 Weer een PR! Ze kraait het uit, is een beetje hotel de botel. Ze gaat daarmee straks voor een mooie plek in de E-finale. Dat wordt weer een rit van 6 meiden. Ze kan dan 25e worden in het veld van 33.

Esmée
Vrijwel meteen is Esmée. Ze ligt na de start mooi midden in het pak van vijf rijdsters. Na drie rondjes zet ze als de langebaner die ze ook is, een paar keer flink vaart en probeert buitenom een plekje te winnen. De nummers 4 en 5 raken achter. Esmée haakt aan bij de nummers één en twee. Met nog één ronde is er een gaatje tussen nummer één plus twee en Esmée. Ze rijdt wel hard door. Het zou me verbazen als ze geen PR heeft. Het verbaast me: 1.50.663. Ook Esmee rijdt zo ook in de E-finale en dus ook voor haar gaat het om plek 25 t/m 30.

De meiden op de 'Matterhorn'. Foto: Bert van Lobenstein

Nu is het even wachten op Kay.

16.01 uur.
Kay staat voor zijn halve finale. Hij gaat jagen op een plekje hoog in de tweede helft van het schema. Hij heeft vijf concurrenten.
Start. Vanaf positie vier gaat hij op de vijfde plek zitten. Na 3 rondes gaat het tempo flink omhoog. Kay kan eerst mee, maar moet dan toch een gaatje laten. Door een valpartij voor hem schuift hij een plekje op en door een laatste versnellinkje blijft hij de nummer vijf voor. Er valt ook nog een penalty, waardoor hij derde is. Zijn tijd is 1.47.255. Ook hij rijdt E-finale voor hem voor de 26e tot en met 31e plek.

16.40 uur.
Wat ik zeg, het gaat als een trein. Esmée en Avalon in hun E-finale. Het HVHW ouders-publiek stopt het gekeuvel. Actie. Avalon pakt de kop. Die is met de 2 PR’s in de winning mood. Esmée ligt derde. Het gaat nog niet volle bak. Esmée valt binnendoor aan voor plek twee. Het tempo vliegt omhoog. Avalon bezwijkt onder de druk van nummer 1. Die slaat meteen een gaatje. Esmée rijdt Avalon voorbij en ligt tweede. Het blijft een wedstrijd. Avalon moet ook plek drie opgeven en Esmée krijgt het lastig tegen de nieuwe nummer drie. Ze verzet zich flink, maar finisht toch als derde; Avalon volgt als vierde een paar metertjes erachter. De tijden lijken snel. Iets van 1.48. Hierbij de uitslag.

17.21 uur.
Nu Kay. Hij neemt voor de zekerheid een pufje. Hij wil toch nog wel wat laten zien in deze finale.

Kay opent als vijfde van de zes. Hij lijkt het tempo goed te kunnen volgen en legt zijn handen op zijn rug. Kay schuift naar de vierde plek. Vijf en zes blijven iets achter, maar de nummer vijf herstelt zich en klampt aan bij Kay. Even later komt die knul sterk voorbij en komt Kay te zwemmen tussen 4 en 6 in. Bij het begin van de laatste ronde lijkt de koek wat op. Hij bijt wel, houdt zijn 5e plek, maar de pit is eruit. Toch rijdt hij met 1.46.402 een scherpe tijd.

18.05 uur.
Vlaggenparade. Laat dat maar aan de Duitsers over. Vier schijnwerpers zetten dat wat we moeten zien in mooi licht. En wat ze verlichten is niet in woorden te vangen. Tenminste, niet zo snel. Drie mannen in traditionele kleding blazend op Alpenhoorns. Prachtige muziek klinkt door de ijshal. Er volgt – ook dat kun je aan Duitse gastheren gerust overlaten – een toespraak en vervolgens worden de schaatsers voor de rest van het tournooi toegesproken en gezegend door twee geestelijken. Dan komt er op het scherm een filmpje over shorttrack.

Ceremonie. Foto: B.v.L.

Al die tijd staan de drie blazers met hun Alpenhoorns in het gelid. En thans is het woord aan de burgemeester.

Wervelend
Het is best een bonte en dynamische vertoning. Na de burgemeester is het de beurt aan kunstschaatsers die wervelen op onvermijdelijke beats. Dat laatste is niet erg, de akoustiek van deze hal is erg oké. De kunstschaatsters kunnen het heel goed en de zaak wordt ook nog feeëriek belicht. Kay is ook onder de indruk, maar maakt zich wel enige zorgen. Over het ijs. “Heel leuk van die kunstschaatsers. Mooi om te zien, maar het ijs is nu wel flink ‘vernaggeld’. Dat woord heeft hij niet van zijn ouders geleerd. Maar gelijk heeft hij wel.

Vlaggen bij de vlaggenparade. Foto: B.v.L.

Vlaggen
Dan grijpen de kunstschaatsers de landenvlaggen en mogen de rijders over het ijs naar hun vlag. De omroeper roept van alles om, ik kan het inhoudelijk niet volgen, maar sfeervol is het allemaal wel. Intussen – ik tik me gek, maar niet zo snel als de gebeurtenissen in werkelijkheid gaan – draait de Zamboni rondje na rondje om Kay’s zorgen meer en meer weg te werken. Hij wordt begeleid door een klassiek ‘Wienerwald’-nummer, opgesmukt met beats en het tempo ligt ook flink hoog. Ondanks deze beats: der Herr auf dem Zamboni dreht ganz langsam seine Runden.

Het evenement wordt mede geopend door twee geestelijken. Foto: Bert van Lobenstein

Fotomailtjes
Bert heeft me van alles gemaild en ik – oh schande – heb daar echt geen tijd voor gehad. Ik hoop er nu nog iets aan te kunnen doen. Anders in de loop van de avond, want zoals al eerder gezegd, foto’s verwerken is tijdrovend.

Straks nog drie man een keertje op het ijs. De heat van de 500 meter. Tot zo, even de houten kont wat loswoelen.

19.01 uur.
Avalon is weer aan de beurt. Vanuit positie 1 valt ze meteen terug naar plek 4. Geen schande, het is een heel snelle rit. Koploper 91, een Italiaanse, is als een raket weg. De nummers 2 en 3 ligen er vlak bijeen in een wip 20 meter achter. Avalon blijft keihard doorrossen als vierde, een metertje of 15 achter die twee. Ik vermoed een beste tijd. Ze finisht als vierde in 52.807. Een PR! 0,7 seconde eraf. Haar derde verbetering op een dag.

19.09 uur.
Esmée is nu aan zet. Goede start, maar ze verliest toch haar derde plek. Als vierde jakkert ze door, ze wil een goede tijd neerzetten na het PR van Avalon, maar anderhalve voor het eind valt ze stevig. Het kussen loopt zware averij op, een lange scheur, met Esmee valt het mee. Ze rijdt de rit in elke geval uit.

Kay is meteen erna aan de beurt. Hij rijdt ondermeer tegen Surendra Villa, een jong fenomeen. Die is heel rap weg; Kay start ook furieus. Even komt hij klem te zitten achter de nummer vier, maar die gaat hij na een rondje voorbij. De nummer vijf rukt op en passeert de nummer 4 en Kay. Kay handhaaft zich goed op de vierde plaats en blijft heel stevig doorrijden. Hij wordt vierde in 51.357. En jawel, ook hij scherpt vandaag een PR aan: 0,4 seconde eraf!

Donderdag 8 december:
5.56 uur.
We’re rolling!

Kerstsfeer in Oberstdorf. Foto: Bert van Lobenstein

18.02 uur.
Ja! We zijn er. Het fileleed viel heel erg mee. Na de file in de eerste helft van de ochtend voor Tilburg en later op de Limburgse wegen, bleef het verteerbaar. Hier en daar wat wegversmallingen, een enkele net gebeurde aanrijding (geen bloed) waar we omheen moesten/konden; daarmee had je het wel gehad.

Opstelling
Vanaf de eerste koffiepauze werd de opstelling ietsje gewijzigd. Fabiola kroop bij ons in de rode Renault en Kay waagde zich – met studieboeken + DS + leesboek – tussen de drie meiden bij Ald en Neeltje op de achterbank en –stoel. Hij hield het de rest van de reis vol, naar verluidt is er wel degelijk gestudeerd (en niet alleen door Kay), hij is zelfs indringend overhoord én hij kwam weinig gestrest in Oberstdorf uit de wagen.

BRD-sponsoring
Voor de statistici: we hebben exact 853 kilometer (meting Ald) gereden, we hebben met twee auto’s drie keer getankt en ik heb voor drie keer 0,70 eurocent geplast. Omdat we met tien man zijn, hebben we de Bundesrepublik Deutschland gesponsord met 21 wankele euro’s. Op ons kan Frau Angela rekenen.

Solide hout

Solide hout
Onze appartementen zijn prima de luxe. We hebben prachtige kamers. Veel hout, behoorlijk degelijk en alle kamers zijn anders. Maar: stuk voor stuk top. De bedden ogen heel solide, dus we hebben er vertrouwen in. Ons talentvolle kwartet heeft in de kelder een speelkamer annex bibliotheek ontdekt.

De Huismannen aan de pizza. Foto: B.v.L.

19.03 uur.
Het boodschappen doen voor het avondeten en morgenochtend hebben we noodgedwongen uitgesteld. Riesen trek! We gaan uit eten.

19.24 uur.
De zaak wordt opgesplitst. Bert gaat met de Huismannen naar de pizzeria; de anderen gaan in een restaurant eten waar al een hele zooi Friezen zitten te bunkeren.
Over het eten van onze ‘rest’ kan ik weinig specifieks zeggen. Het is heerlijk, hoor ik twee keer. Er wordt – hoor ik achteraf – een (deel van een) hert verslonden en een salade en noedels en spaghetti.

Geen toetje
Onze pizzeria is heel goed. Ondanks de vrijwel lege tent blijkt het geen heel dure toko. De ober spreekt ons consequent en enthousiast op zijn Italiaans toe, serveert keurig onze pizza’s en verrast Feikje met een onwijze bak spaghetti. Een toetje met ijs is helaas nog niet mogelijk, maar hij is ons zeer ter wille bij het wijzen van de supermarkt. Tegen de tijd dat wij – zeg maar de pizzeriaploeg – die hebben gevonden, is de winkel dicht, maar dat kan de ober niet helpen.

20.15 uur.
Op het pleintje bij de restaurants komt het tot een rendez vous. We gaan met de HVHW-ploeg door het winkelhart van Oberstdorf op weg naar het appartement. De meute duikt meteen de speelkelder in. Er wordt tafeltennis-rennend-rond-de-tafel-met-afvallen-als-je-mist gespeeld met steeds zes tot negen man in de race. Ik heb heel even in de bieb gekeken. ‘De gifhouten bijbel’ herken ik . Heb ik in het Nederlands. Mooi boek.

Onze vier rijders op de slaapetage bij Bert. Foto: B.v.L.

20.30 uur.
We gaan nu aan de koffie op de woonkamer van Bert. Hij heeft met Danique een soort leefkamer. Groot. Vierkant. Ideaal De kids duiken op de tweede attractie van dit appartement: een halfhoge slaapvloer die boven de eethoek hangt.

Even deze donderdag-reisdag wegtikken.

Ik begin gauw op het netbook dat Bert heeft meegenomen in Word te tikken tot we de wifi-verbinding aan de praat hebben. Aangezien u dit nu kunt lezen, is dat blijkbaar gelukt.

21.45 uur.
We breken op. Er wordt snel overlegd over wie welke boodschappen voor wie gaat halen. Bert en Danique moeten vroeg op de ijsbaan zijn, Fabiola komt dan mee om te coachen en ik wil ook mee om het allemaal online te kunnen doorgeven.

Fotomateriaal
Ik lig nog achter wat betreft fotomateriaal. Bert heeft van alles gestuurd.

Geleidelijk plaats ik er wat beelden bij. Nu dus eerst de tekst. Tussendoor dirigeren we Kay in bed. De meiden heb ik ook al zien of horen tandenpoetsen, dus die zullen onderhand ook wel liggen. Wellicht tot later.

Woensdag 7 december:
8.49 uur.
Zal je altijd zien: heb je attent de geopperde route geprint en bij de reeds bij elkaar gelegde spullen gevoegd, komt er per mail de suggestie van een kortere, waarschijnlijk snellere en in elk geval andere route. De printer draait dus weer een keer.
Ach, veel extra moeite is het niet. We ‘vieren’ de laatste dag voor vertrek. Vandaag werken we ons dus door programmapunten als ’laatste boodschapjes’ doen, ‘kleding klaarleggen’, ‘leesboekje’, ‘snoepje voor onderweg’ en ‘eten’ om alle noodzakelijk geachte spullen te pakken. Hopelijk past het straks in de koffer en tassen en krijgen we de boel in ons rode vehikel.
Drie van onze sterren – Danique, Avalon en Kay – hebben er gisteren in het kielzog van de gewestelijke shorttrackselectie nog even flink aan getrokken. Esmée stond overigens ook op het ijs, maar dan vanwege langebaanverplichtingen. Vandaag als het goed is nog even losrijden op de Uithof, vroeg slapen en dan morgen de kilometers onder ons door laten rollen.

De meeste spullen liggen klaar.

18.58 uur.
Oké! We zitten in de laatste etappe voor het vertrek. Kay, Avalon en Danique rijden rondjes op het thuisijs van De Uithof. Thuis staat de boel ingepakt klaar. Nou ja, goeddeels. Je houdt met nog een nacht te gaan altijd wat details die domweg niet eerder geregeld e/o ingepakt kunnen worden. Zo plunder ik morgenvroeg pas de koelkast en regel ik meteen een thermoskan kokend water voor een bakkie onderweg.

Slijpspullen
Zo meteen, als we thuis zijn, moeten de schaatsen nog worden geslepen. Dan pak ik de schaatsen in Kays schaatstas, eis ik de schaatspakken waarin hij nu nog rondrijdt op en demonteer ik de slijptafel.

Die hele reut komt bij de andere slijpspullen te liggen en dan kijk ik of het niet op voorhand al een beetje veel is/lijkt/wordt. Ik heb mijn stevigste, meest robuuste schoenen ook maar klaargelegd, want op de site van Oberstdorf is te zien dat het een beetje wit is in en om het dorp. We kunnen zomaar in een koude, witte en glibberige wereld terechtkomen. Mooi, en nog leuker als je er met warme voeten van kan genieten.

Schoolboeken mee.

Bijtrekken
Kay, Danique en Avalon hebben inmiddels een serie pittig rondjes afgewerkt. Het lijkt nu een ietsje rustiger te gaan. Van mij mogen ze total loss van het ijs stappen, als ze maar heel blijven. Morgen kunnen ze de hele dag bijtrekken op de achterbank. Helemaal relaxen wordt het voor (in elk geval) Kay overigens niet. Er gaan schoolboeken mee, want op school gaan de lessen en het huiswerk donderdag en vrijdag gewoon door en de proefwerken van vlak voor de kerstvakantie komen er in een razende vaart aan.

Ketel
Er staat wat dat betreft sinds vanmiddag nog iets meer druk op zijn ketel, want per brief bereikte hem vandaag de eervolle uitnodiging om aanstaande woensdag in Heerenveen deel te nemen aan trials voor de Jeugd Olympische Spelen. Acht jongens mogen eraan meedoen; slechts een gaat met het ticket voor de JOS aan de haal. Kay verheugt zich nu al. De komende dagen moeten er van hieruit dus ook nog wat administratieve zaken geregeld worden.

Voorzichtig
Op het ijs hier voor me gaat inmiddels alles goed. De tweede helft van de training rijden ze meer technisch en het lijkt ook of ze een beetje inhouden, voorzichtig zijn. Straks, als we thuis zijn, duik ik nog even in shorttrackonline. Even kijken hoeveel tegenstanders Kay, Danique, Avalon en Esmée de komende dagen hebben en hoe het programma er vrijdag, zaterdag en zondag uitziet.

22.36 uur.
Snel en kort – want mijn bedje roept omdat de wekker morgen op mijn verzoek vroeg paniek gaat zaaien – een blik op het programma. Een kalm begin zoals in Malmö zit er niet in. Vrijdag begint het inrijden voor Danique al om 9.00 uur en haar wedstrijden om 9.45 uur. Ze begint met een 777 meter (heat, halve finale en finale). Aan het begin van de middag rijdt ze ook nog een heat 500 meter.

1000 of 1500 meter
Avalon, Esmée en Kay rijden ‘s middags vanaf 14.45 uur hun wedstrijden. Ze beginnen met 1000 meters in de heat en halve finale. Doen ze het heel goed (A- of B-finale) dan sluiten ze af met een 1500 meter. Halen ze die finales niet, dan telt hun finalerit 1000 meters. Ze sluiten de eerste wedstrijddag af met een heat 500 meter.

Zaterdag
De dag erna rijdt Danique vanaf 8 uur. Ze komt waarschijnlijk vier keer op het ijs. Eerst de rest van de 500 meter (halve finale en finale) en vervolgens heat en kwartfinale 777 meter.
Kay, Avalon en Esmée krijgen vanaf pakweg 13.15 uur de kwartfinale, halve finale en finale van de 500 meter voor de kiezen en vervolgens heats en kwartfinale van de 1000 meter.

Zondag
Op de slotdag rijden onze vier oogappels door elkaar. Danique sluit dan af met twee ritten: de halve finale en finale van de 777 meter. Esmée, Kay en Avalon rijden ook twee keer: de halve finale en de finale van de 1000 meter. Voor wie het rittenschema op eigen kracht wil determineren: KLIK!

Tot slot een blik op de concurrenten: Danique rijdt in een veld met 35 concurrenten, waarvan vijf uit Nederland. Kay neemt het op tegen 39 andere rappe mannetjes, waarvan 7 Nederlanders. Esmée en Avalon hebben te maken met 32 andere meiden, waarvan 9 uit eigen land.

Zo, en nou gauw te bedde. Tot morgen!

Dinsdag 6 december:
12.12 uur.
Het begint erop te lijken. Een deel van mijn kleren ligt al in de koffer. Met een boek. En een doosje met adapters, muis, snoertjes. We hebben sinds gisteren ook sneeuwkettingen. Plus een uitgeprinte route. En de lijst mee te nemen spullen dijt aardig uit.

Zondag 4 december:
13.39 uur.
Ja, eigenlijk had boven dit stukje iets moeten staan van ‘Zaterdag 3 december 9.04 uur’. En vervolgens een vrijwel live verslag van de tweede wedstrijd om de KNSB Cup van onze vier jonge C-junioren. Hun generale voor Oberstdorf en de mijne qua verslaggeving.

Wantschoenen
Ik had een behoorlijk ambitieus plan voor gisteren, maar het werd een bijzonder matige generale. Ik wilde uitproberen om met een laptop op schoot vanuit de ijshal verslag te doen. IJsmuts op, Unox wantschoenen aan, cameraatje bij de hand. Kijken, tikken, klikken, shorttrackonline checken voor de gereden tijden, inlezen, actualiseren en, hup, HVHW-minnend Nederland had het vrijwel live kunnen volgen. Exact zoals ik het straks in Oberstdorf wil gaan doen.

Schipbreuk
Dat plan leed schipbreuk. Een probleempje om mijn laptop weer met mijn stickje wireless met internet te verbinden – het leek door Bert ter plekke wel op te lossen – slurpte de batterij nogal leeg. Toen was de koek meteen definitief op. Een samenloop van omstandigheden: geen stopcontact in de koffiehoek van de Dordtse ijshal om de batterij op sterkte te houden, daarbij een laptop op leeftijd en dat geldt ook voor de accu. En vervolgens op en rond de tribunes ook geen normaal stopcontact om de spanning weer op een werkbaar niveau te krijgen. Jammer maar helaas.

Pech
De tweede wedstrijd om de KNSB Cup was ook qua resultaten van ons jonge talentvolle viertal wat tegenvallend. Avalon zat ziek thuis en Esmée en Danique hadden pech met een valse start en valpartijen.
Kay ontsprong de dans. Hij besloot de wedstrijden met de tweede plek in de A-finale van de E-divisie en reed daarbij een PR op de 500 meter: 51,421 waar zijn oude toptijd 51,790 was.
De relay was gelukkig een opsteker voor onze drie. Aangevuld met Teun reden ze een stabiele race waarin ze tweede werden en over all zesde van de 12 ploegen met rijders uit de D-, E- en F-divisie. Een verslag staat op de HVHW-site.

Niet treuren
Nou ja, we treuren niet te lang. Een slechte generale belooft meestal veel voor de echte uitvoering. Van Avalon, Danique en Esmée kunnen we in Oberstdorf dus het nodige verwachten. Kay had een goede generale, maar dat zie ik meer in de stijgende lijn van de afgelopen maanden. Die gaat met vertrouwen (en heel veel zin en ambitie) naar Zuid-Duitsland. Ook voor hem mogen de verwachtingen hooggespannen zijn.

Leerzaam
Mijn bijzonder matige ‘verslaggevingsgenerale’ was nuttig en leerzaam. We hebben inmiddels wat maatregelen genomen zoals (via Bert, Daniques vader) in elk geval een langdurig op batterijen werkend apparaat. Verder rekenen we op wat geluk daar qua internetvoorzieningen en beloven we al onze vindingrijkheid en inzet aan te wenden. Verslag zál er straks zijn voor allen in en om Den Haag!

Het begint inmiddels ook nog wat meer te kriebelen. Over ruim drie dagen is ‘t weer zo ver. De koffers staan al open en een checklist van wat zeker mee moet, is in opbouw.

Vrijdag 2 december:
17.55 uur.
Ongemerkt is ‘het laatste weekeinde voor’ ingegaan. Deze wisselend bewolkte vrijdag verder niet meetellend, hebben we nog vijf dagen te gaan en dan vangt een nieuwe etappe aan in het Star Class-avontuur. Er ligt inmiddels een blad op tafel met daarop al een aantal zaken geschreven die beslist moeten worden meegenomen dan wel gedaan moeten worden. Een grote stap praktische is inmiddels gezet. We gaan met twee auto’s en de winterbanden zijn deze week gemonteerd. Kay zit op deze vrijdagmiddag aan de keukentafel schoolwerk vooruit te maken en leren. In het weekeinde pakken we alvast een koffer en een grote tas. Om alvast dingen in te gooien en om geleidelijk in de stemming te komen. Maar eerst morgen natuurlijk nog de tweede wedstrijd in de race om de KNSB-Cup. Alles op zijn tijd.

Dinsdag 15 november:
Het gaat hard met onze kinders. Dat was een van de gedachten – of zijn het vooral gevoelens? – die de afgelopen weken regelmatig bij me opkwam. Bert van Lobenstein, vader van prille C-junior Danique, verwoordde dat gevoel afgelopen zondag (13 nov.) bij de eerste wedstrijd om de KNSB Cup in Amsterdam treffend.

Als nummer 118 wachten op je eerste KNSB Cup-ritten.

Vlak voor het eerste startschot viel, stonden we aan de boarding en met een zucht zei hij: “Nou, dat is weer een stap in de carrière van onze kinderen.” Inderdaad, zo voelde dat.

Debuut
Die stap van – ook – onze vier Oberstdorf-gangers betrof hun debuut in de KNSB Cup. Waar ze vorig jaar nog in de Regiocompetitie optraden bij de oudste pupillen, daar mochten ze nu aantreden in de landelijke competitiestrijd om de KNSB Cup.
Leuk en leerzaam, want ze rijden niet langer tegen leeftijd- en seksegenoten, maar tegen ‘iedereen’. Jongens en meiden, jong en iets ouder, het treft elkaar in verschillende divisies op basis van eerder gereden tijden.

Weinig nervositeit.

Dan is de concurrentie ineens weer even anders. Andere strijdwijzen, verschillen in kracht, conditie, ervaring en lichaamsgrootte. Dat was voor Kay en zijn drie vrouwelijke clubgenoten van HVHW deze zondag even wennen. Een mooie ervaring om mee te pikken op weg naar de tweede Star Class-ontmoeting. Voor de site van HVHW heb ik over de verrichtingen van ‘onze’ vier Oberstdorf-gangers in deze eerste KNSB Cup-ontmoeting een verslag geschreven.

Vrijdag 11 november:
22.05 uur.
Dienstmededeling: de laptop is geregeld. Zelf geregeld. Het ouwetje dat we hadden en in een soort permanente coma leek te verkeren (wel tekens van leven, maar geen enkele zinnige reactie op initiatieven onzerzijds) is daaruit ontwaakt.

Nu is het met laptopjes van een zekere leeftijd altijd risicovol om successen al te snel uitbundig te ventileren, dus ik heb het even stil gehouden. Gisteren heb ik er een nieuwe versie van XP op weten te frutselen, internet en virusscannertje erbij en …. hij bleef er zin in houden. Toen een Office-pakketje erbij, een ander tekstverwerkertje, nog een applicatietje. Alles bleef vandaag werken. Ja, zelfs na vier keer aan-uit, aan-uit, aan-uit, aan-uit plús 44 (!) updates die moesten worden geïnstalleerd!

Als meesterproef heb ik vanavond een geheel nieuwe bijdrage – Gratis – via dit laptopje op mijn blog gezet. De boel bleef meewerken. Kortom: ik heb er wel vertrouwen in dat er straks – mits er iets van wifi is – vanuit Oberstdorf vrijwel live verslag kan worden gedaan.

Groen licht.

Donderdag 10 november:
13.10 uur.
Langs de rand van de afgrond ben ik gegaan. Kort en goed: de boeking van het hotel stond dus ineens op losse schroeven. Het hotel gaf aan dat de halfpensionprijs alsnog 6 euro p.p.p.d. hoger kwam te liggen dan eerder aangegeven. Als Super Hollander denk je dan toch: “Dat maakt ‘t avontuur op voorhand nog weer duurder. Zonde.

Laptop nodig.

Daarmee stond ook een beetje mijn meegaan op het spel, want geld = geld en het was onduidelijk hoe het zou aflopen met alternatief onderdak.
Er is nu gelukkig groen licht. In een gecoördineerde overleg- en boekingsactie met het nodige heen en weer gemail tussen de ‘entourage’ van onze vier HVHW-rijders is het een appartement geworden. Afgelopen dinsdag (8 nov.) is er geboekt. De onderhandelingen over het vervoer lopen nog. Ik blijf dus een meereizer. Nog iemand een laptop over? (zie het stukje bij vrijdag 4 november)

Zondag 6 november:
11.38 uur.
Het wordt allemaal anders. Waarschijnlijk. Verwarring over de prijs van het hotel (valt 6 euro p.p.p.d. duurder uit). We houden de reservering maar even aan. Intussen is er met andere ouders overleg over een andere accommodatie. Hotel wordt mogelijk appartement. Ik blijf – vooralsnog – een meereizer.

Vrijdag 4 november:
15.52 uur.
Vlot na Malmö alweer aan de slag? Ja. Zeker. Of ik nog een beetje de Malmö-koorts heb? Nee, die is weg. Wat dan? De Oberstdorf-koorts heeft de kop op gestoken. Gisteravond, bij de training van het Gewest Zuid-Holland, voelde ik ‘m al wat opkomen. Vandaag kan ik er niet meer omheen.

't Kost knap wat centen.

Hotel
De redenen zijn aanwijsbaar. Gisteravond werd er in de wandelgangen al druk overlegd over onderdak en vervoer en hoe dat aan te pakken. Toen begon het heel voorzichtig te kriebelen. Heden is de eerste grote stap gezet: het hotel is geboekt en ik ga mee. We hebben wel getwijfeld hoor. Dit soort fratsen kost een boel centen. Maar ik wilde wel bij één van de buitenlandse Star Class-wedstrijden van Kay zijn. Dan is het gauw bekeken. Die in Oberstdorf is dan nog de enige kans; het hele Star Class-circuit bestaat maar uit drie wedstrijden (plus een Europese finale voor de top acht) en de laatste is in Leeuwarden.

Sint. Bron: nl.wikipedia.org

De Sint zal bij ons dit jaar buitengewoon karig zijn bij het vullen van onze schoenen, dat kan ik u verzekeren. Gaan we ons nu met de andere ouders richten op de vraag ‘hoe regelen we zo slim en veilig mogelijk goedkoop vervoer?’.

Laptop nodig
Ik moet nog een laptopje regelen met internet erop. Dit mag gezien worden als een oproep. Tijdens ‘Malmö’ zat ik thuis – met papieren, Twitter, e-mail, shorttrackonline.info, telefoon en blog paraat – verslag te doen. Nu wil ik acteren vanaf de tribune: laptop op schoot, ritten bij de hand, shorttrackonline op een ander tabblad en dan kijken, tikken, kersverse foto’s inlezen en dan een klik op de knop ‘Bijwerken’.

Ja, en dan kan ik straks ook vlak voor een race nog even wat vragen aan een van onze rijders. Of na afloop van een race meteen een kort interviewtje afnemen en dat – hup – doorzetten op dit blog. Gaaf.
Keiharde eis voor deze dagdroom is dus die laptop. Moet ‘r komen.

Dit bericht werd geplaatst in Schaatsen en getagged met Avalon Aardoom, dagboek, Danique van Lobenstein, Esmee Messemaker, Feikje, hotel, Kay, Kay Huisman, KNSB Cup, laptop, Malmo, meereizen, Oberstdorf, persoonlijk record, schaatsen, shorttrack, Star Class, tribune, verslag, verslaggeving, wedstrijden. Maak dit favoriet permalink.

20 reacties op Oberstdorf. Dagboek van een meereizer.

Pingback: Closing Games, dagboek van een slotakkoord | Erikio's Blog
Pingback: 6e KNSB Cup Kardinge Groningen | Erikio's Blog
Pingback: Leeuwarden: dagboek van een ‘thuiswedstrijd’ | Erikio's Blog
m. ter Horst zegt:

december 13, 2011 om 1:22 pm

Mooie afsluiting Erik, zeker met als toegift de uitnodiging van Kay op de deurmat voor de Olympische Trails in Heerenveen. Wat betreft de uitslagen hebben ze het toch niet slecht gedaan en hun huiden daar duur verkocht.
Tsja en als je dan bij vertrek zo’n (kippig) M&M’s vretende medepassagier bij je hebt die zijn ‘brille’ niet kan vinden!! Oh, oh je neemt ze mee, maar ……. !!
Verder bedankt voor je uitgebreide verslag van deze drie spannende dagen Oberstdorf nu op naar het volgende evenement……..morgen Heerenveen.
Kay suk6 daar.

m.

Beantwoorden
- erikio zegt:
  
  december 13, 2011 om 2:07 pm
  
  Marwil,
  Ik zal je su6-wens aan Kay doorgeven. Straks, hij zit nu aan het huiswerk, want aan het einde van de middag moet hij weer trainen in Zoetermeer. Ja en dan morgen! Zien wat het wordt bij de trials. Dit schaatsjaar is voor hem en ons er een tocht vol leuke en uitdagende nieuwigheden.
  Dank voor het trouw volgen van het blog én voor het reageren.
  Erik
  
  Beantwoorden
Pingback: Happinez-wise of Zweef met me mee | Erikio's Blog
m. ter Horst zegt:

december 11, 2011 om 12:11 pm

Hallo, wild om je heen slaand en ‘meereizende pennenlikker’!
Je laatste deel van gistermiddag weer ‘bij’ gelezen en als het ‘n TV uitzending zou zijn geweest had ik echt wat gemist. Weer de nodige PR’s in the basket. Esmee en Avalon gefeliciteerd en Kay 2x ‘n PR dus dan ook maar 2x gefeliciteerd. Met in het vooruitzicht de 4 PR’s die morgen, als klap op de vuurpijl en als afsluiting van dit toernooi, gereden zouden moeten gaan worden! (aldus ene Erik) Eerst goed slapen, waarbij ‘de 3 meiden’ zich wel ‘n kans hebben laten ontnemen om met één ‘echte KEREL’ hun stonde te delen. En dat omdat er ‘n afspraak niet werd nagekomen. Deze kans krijgen ze natuurlijk nooooit meer. Daar krijgen ze later spijt van!!
Zondag (voor mij ook vroeg dag, 05.40 uur er werd geschaatst op de Uithof! 3x PR voor Demi) hier nog niet het gebeier van de kerkklokken maar ‘n serene rust over deze grote stad!
Thuis gekomen eerst even het laatste verslag van Erik en lees dat er weer ‘n Clubrecord gebroken is, nu op de 777 mtr. door Danique. Gefeliciteerd hoor. Bij HVHW krijgen ze het druk met het bijwerken van deze lijsten! Overigens en dat wilde ik nog even vermelden heb ik niets gemerkt van het ‘staand schrijven’ hoor Erik!
Waarbij ik op mijn laptop weer ‘n leuk verslag van drie dagen Oberstdorf heb mogen volgen.
Iedereen die vanuit dat mooie ‘dorf’ straks weer terug rijdt naar ons kille kikkerlandje ‘n goede terugreis en allemaal weer héél aankomen.

m.

Beantwoorden
- Erik Huisman zegt:
  
  december 12, 2011 om 10:02 am
  
  Marwil,
  We zijn inmiddels veilig terug thuis en hebben een korte, maar goede nacht achter de rug. Meer bijzonderheden straks bovenin op het blog. Met een sportief nieuwtje over Kay. Nu eerst wat thuiscorvee.
  
  Beantwoorden
m. ter Horst zegt:

december 10, 2011 om 3:20 pm

Alsof ik naast je op die verdomde harde bank zit Erik!! Waarbij jullie culinaire hoogstandjes op jullie boden van gisteravond mij ‘het kwijl uit de bek doet lopen’! Wel ‘n spannend verhaal over de verdwenen WIFI in het appartement, maar is uiteindelijk toch niet gevonden zo ik las. Je ‘koude start’ van deze dag en het foerageren bij de Oberstdorfer middenstand leert mij dat jullie het aan eten niet laten ontbreken!
Ja, die deutsche brötchen sind natuurlijk ook heerlijk vooral mit schinken. Jullie eten er wat af zeg!
Al dat eten heeft waarschijnlijk toch zijn effect gehad op het schaatsen van jullie pupillen Danique en Kay.
Beiden ‘n PR en beiden daar ook geweldig mee gefeliciteerd. Danique weer ‘n clubrecord wat bijgeschreven kan worden op de HVHW lijst, klasse!
Ik heb deze dag vanuit mijn luie en heelijk zittende stoel (Eik) weer meegemaakt. Bedankt daarvoor en natuurlijk ook de HVHW fotograaf voor zijn mooie foto’s.
Vanavond naar de training voor de pupillen van HVHW en eens kijken of die bankjes daar ook zo verdomde hard zitten!
Jullie nog ‘n fijne avond in het Oberstdorfsche.

m.

Beantwoorden
- erikio zegt:
  
  december 10, 2011 om 4:05 pm
  
  Hoi Marwil, trouwe volger en commentator.
  Ja, de bankjes voelen steeds harder aan. Het is hier behoorlijk aanpoten, maar ook gezellig én spectaculiar. Er lopen hier mannetjes rond die 14 of 15 (zouden) zijn, maar wel het postuur hebben van een volwassene en die koersen als kerels. Heel leuk. En ook onze ‘kinders’ zijn een genot om naar te kijken. Ik hoef de waarheid/realteit rond de ritten van de HVHW’ers voor het thuisfront niet mooier voor te stellen dan ‘t is. Ze zijn vandaag echt stuk voor stuk heel fel, gedreven, attent en enthousiast. Met mooie records en leuke ritten.
  Ja en zoals je altijd benieuwd bent hoe de volgende shorttrackrit verloopt, ben ik voor straks benieuwd waar we van de Duitse keuken gaan genieten en welke gerechten we dan zullen laten komen. Misschien maken we elf wel iets. Kan ook.
  Ik ben in elk geval blij dat als jij straks op de Uithofbankjes plaatsneemt, ik weer iets vrijer kan bewegen.
  Hopelijk kan ik jou en de andere volgers ook vanavond nog wat bijpraten.
  Tschuss.
  Erik
  
  Beantwoorden
m. ter Horst zegt:

december 9, 2011 om 12:35 pm

Mooi verslag, direct vanuit het ‘Eissportzentrum Oberstdorf’, heet van de naald Erik.
Hier naast de kerstboom, ‘n beetje ‘Alpenglühen’ in de huiskamer!
Koude ‘pootjes’?…….. Klompen had je mee moeten nemen dan blijven die onderste ledematen goed op temperatuur. Misschien op je lijst voor het volgende evenement!
Altijd moeilijk om het spits af te bijten en jammer dat Danique net de A finale mist. Zonde van haar valpartij op de 500 meter. Voor Bert weer ‘werk aan de winkel’.
Voor diegenen die vanmiddag moeten starten, suk6 allen.
m.

Beantwoorden
- erikio zegt:
  
  december 9, 2011 om 5:35 pm
  
  Ik zit – het is 18.30 uur – midden in de officiele opening. Het is tegen het eind van dag 1. Het is hier relatief niet koud, maar na al die uren zitten tikken en kijken zijn mijn beentjes en ook mijn teentjes ietswat fris.
  Leuk dat je het volgt en waardeert.
  
  Beantwoorden
de Dalrympletjes zegt:

december 9, 2011 om 7:48 am

Heerlijk om zo een beetje bij jullie te zijn en mee te genieten!! Heel veel sucses vandaag!! kijk uit naar de volgende episode!!

Beantwoorden
- erikio zegt:
  
  december 9, 2011 om 11:15 am
  
  Ik zal de succeswensen overbrengen. Ik heb in een antword bij een andere reactie van jullie al gezet hoe we d’r voor staan.
  
  Beantwoorden
marwil2000 zegt:

december 8, 2011 om 3:37 pm

We’re rolling!
Hopende dat jullie tegen deze tijd goed zijn aangekomen.
Het avontuur is in aanvang. Betreffende je ‘Ketel’ dacht ik eest aan de Jenever, zuipert die ik ben!! Maar bleek voor Kay bestemd om zich te kunnen plaatsen voor de JOS.
Geweldig, alleen daarom wil ik hem al feliciteren. TOP. En het toernooi in Oberstdorf moet nog gaan beginnen, de eerste klap is ‘n daalder waard en moet hem toch zeker al wel in ‘n flow gaan brengen. Ook voor de ‘meiden’ natuurlijk heel veel succes en voor de meegereisde supporters, ‘schreeuw straks jullie kelen schor’!!!
You have arrived well?

Beantwoorden
- erikio zegt:
  
  december 8, 2011 om 10:23 pm
  
  We zijn Heil und Gesund. Kids slapen.Wij bijna. 2323 uur
  
  Beantwoorden
de Dalrympletjes zegt:

december 8, 2011 om 7:33 am

sucses jongens, (en meisjes natuurlijk ook!) goeie reis!!!

Beantwoorden
- erikio zegt:
  
  december 9, 2011 om 11:14 am
  
  Ik ben laat met antwoorden. Nu 12.11 uur op vrijdag. Danique heeft nog 1 race voor de boeg. Fotootjes is een vreselijk gepiel, dus daar ging veel tijd in zitten. We zijn gezond door, leuke reis gehad. Kay heeft perfect geslapen. Ik minder. Dit houdt me wakker.
  Het is hier in de ijshal ook een gezellige drukte.
  
  Beantwoorden
erikio zegt:

december 7, 2011 om 8:08 am

Hoi Marwil,
We nemen genoeg kleding mee om warm te blijven, maar geen overmaat aan reserves, dus die motten hebben een slechte tijd.
Die muis krijgt als het goed is de tijd van zijn leven. Die gaat – als alles loopt zoals ik hoop – met zijn staartje in het netbook dat Bert meeneemt, mag mij assisteren als ik verslag ga doen en tussendoor mag Muismans de wedstrijden volgen.
En dank voor het aanbod van de aanhangwagen, maar die slaan we af. We hebben zonder al moeite genoeg om de bergen op en over te komen.

Beantwoorden
marwil2000 zegt:

december 6, 2011 om 11:52 am

Het gaat erom spannen lees ik!
Koffer al gepakt, uitkijken dat niet de mot in je kleding komt en de ‘boekenwurm’ je voor is!
Vraag me trouwens af wat die muis in dat doosje moet tussen die adapters en de snoertjes
Sneeuwkettingen voor je uitgeprinte route, de reis kan zo beginnen mits je lijst met mee te nemen spullen niet te lang gaat worden!
Anders………, heb ik nog wel ‘n aanhang wagentje voor je te leen.

ik blijf je volgen.

Beantwoorden

Geef een reactie Reactie annuleren

Vul je reactie hier in ...

Fill in your details below or click an icon to log in:

E-mail (verplicht) (Address never made public)

Naam (verplicht)

Site

Je reageert onder je WordPress.com account. ( Log Out / Bijwerken )

Je reageert onder je Twitter account. ( Log Out / Bijwerken )

Je reageert onder je Facebook account. ( Log Out / Bijwerken )

Annuleren

Verbinden met %s

Oberstdorf. Dagboek van een meereizer.

20 reacties op Oberstdorf. Dagboek van een meereizer.

Geef een reactie Reactie annuleren

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta

Taggie

Dislaimer

Erikio’s Tweets

Follow “Erikio's Blog”

Oberstdorf. Dagboek van een meereizer.

Beoordeel dit:

Share this:

Vind ik leuk:

20 reacties op Oberstdorf. Dagboek van een meereizer.

Geef een reactie Reactie annuleren

Meest recente berichten

Archief

Categorieën

Meta

Taggie

Dislaimer

Erikio’s Tweets

Follow “Erikio's Blog”