Running

Foto: dieet.blog.nl

Ik ben er vol van. Hardlopen. Waarom? Ongetwijfeld omdat ik er in ‘een vorig leven’ achter kwam dat het mij heel makkelijk af gaat. In mijn tijd bij de Haagse handbalvereniging Hellas (en ervoor als jeugdlid bij toenmalig concurrent Hermes) werd er getraind in de duinen bij Den Haag. Duurloopjes, intervaltraining op paardenpaden, sjouwen over het strand. Daarbij liep ik nooit achterin en in de loop der jaren steeds vaker mee met de snelsten.

Lichaamsbouw
Dat het me betrekkelijk makkelijk afging, was ergens ook logisch. Ga maar na: licht gebouwd, geen aanleg om vetlagen op te bouwen en ook nog een bovengemiddelde motoriek. Dan wil het al gauw lekker gaan. Als je dan ook nog bereid bent een beetje pijn te lijden, dan kom je al snel tot een redelijk niveau (13-14 kilometer per uur) en neemt de lol alleen maar toe. Zo werd het een logische sport om na het handballen mijn lijf mee in conditie te houden.

Gewoon lopen
Voor mij is het wel duidelijk, maar vaak is het een probleem aan een niet-loper/-sporter uit te leggen waarom een mens een paar keer per week zijn loopschoenen aantrekt en gaat draven in weer en wind.

Waarom er niet veel dingen mooier zijn dan hardlopen, verschilt ook wel een beetje per keer. Soms is het omdat het je hoofd zo heerlijk kan leegmaken na een drukke dag. Dan is het onbekommerd sjouwen. Afstand? Doet er niet toe, gewoon je rondje lopen, of iets minder, of iets meer. Snelheid? Maakt niet uit: gewoon gaan. En dan, als het lukt, proberen te genieten van de wind, het geruis van de zee, de ondergaande zon op de duinen, de mooie steen die je op het strand opraapt en in je hand laat rondgaan.

Doorrammen
Soms wil je jezelf weer eens bevestigen. Dat je heus nog stevig doorrammend Kijkduin en terug kan halen: 14-komma-nog-wat kilometer. Dat je je echt niet laat kisten door windkracht 7 tegen en het mulle zand omdat het nou net vloed is. Dat je die kerel die toevallig een eindje voor je loopt nog echt wel kunt inhalen.

Automatisch
Ook: het gevoel dat je lichaam het doet. Dat je benen draaien, je armen het lopen automatisch ondersteunen, je het met je adem kunt volgen. Dat je in een mooi tempo komt, het automatisch gaat en je oog krijgt voor de omgeving. Dan zie je ineens een tjiftjaf, een heggemus, konijnen, eksters, Vlaamse gaaien, soms een vos. Op een andere site vond ik een aardige omschrijving van Raul Alanis, een Amerikaan:

There’s something about running that keeps me coming back.  There’s a feeling I get when the soles of my shoes crash against the pavement and a surge of power overtakes me.  In those moments I feel like I can control my own destiny and that I am truly capable of anything.  I never really know how far I can go or for how long, but in my mind it’s forever.  If you see me running and I’m smiling, or even if I am not smiling, then you will know that I am exactly where I want to be…

Meer over hardlopen en zijn ervaringen staat op zijn blog.