Leeuwarden: dagboek van een ‘thuiswedstrijd’

Foto: Bert van Lobenstein

Dit is een dagboek. Het derde in de reeks StarClass-wedstrijden die Kay dit shorttrackseizoen mag rijden. Na Malmö (eind oktober) en Oberstdorf (december) blijven we nu thuis. Nou ja thuis: Leeuwarden is van vrijdag 24 tot en met zondag 26 februari the place to be. We blijven in eigen land.

Bij de vorige twee StarClass-ontmoetingen hield ik op deze plek een online dagboek bij, dus …. . Inderdaad daarom nu ook. Ik zal er weer live bij zijn.

Net als in mijn blogs over Malmö en Oberstdorf (foto) beschrijf ik elke dag weer chronologisch en zeker op de wedstrijddagen met vermelding van de kloktijden. Ook nu staat de dag van heden steeds bovenin. Uiteraard gaat het ook over Esmée Messemaker en Avalon Aardoom, Kays eveneens deelnemende clubgenotes van HVHW.

Esmée

Avalon

_______________________________________________________________

Vrijdag 24 februari
9.32 uur.
Een oprecht goedemorgen! Ik ben wakker en heb ontbeten. Kay is wakker, maar besloot na een bezoek aan het sanitair om er weer in te duiken. Gelijk heeft-ie. Hij heeft alle tijd.

Het doorstroomschema in mijn rode boekje.

9.41 uur.
Jaha, Kay ligt nog/weer lekker te dommelen, maar ik ben alweer druk in de weer. Ik heb even vanuit shorttrackonline in mijn onvermijdelijke rode boekje overgeschreven hoe onze kids straks moeten rijden om zich te kwalificeren  voor de hoogste mogelijke volgende ronde. Dat wisselt per afstand nogal. Tussen de jongens en de meiden zit ook nog een verschil. Handig om bij de hand te hebben voor als we straks midden in de strijd zitten. Dan kan ik rond de ritten snel werken en ook nog iets objectiefs meedelen. Verder zal ik met een licht pro-HVHW-oog de strijd aanschouwen en verslaan.

Werkplekje Sneek.

Koffie! Geserveerd door pake Kok. De afmaker van  mijn ontbijt.
Zo, nu nog even uitzoeken hoe ik het slimst vanuit Sneek naar Leeuwarden kom en vooral welke route ik door de stad richting ijshal moet nemen. Dat lijkt appeltje eitje. Die weg moet ik van een vorige keer nog wel herkennen.

10.31 uur.
Kay bereidt zich voor om zijn ontbijt te gaan prepareren. Brood, fruithagel, bosvruchtenhagel, ham, margarine en twee Suske en Wiskes. Hij komt langzaam op gang.
Esmée en  haar ouders en Avalon komen in de loop van de middag richting Leeuwarden. Die zullen nu wel laatste zaken aan  het inpakken zijn.
Ik ga even uit de lucht.  

14.04 uur.
Tja, en zo was ik dus een stuk langer uit de lucht dan gepland. Ik ben weer terug op ‘thuisbasis’ Sneek. En er is goed en minder goed nieuws te melden.

Baanopbouw
Het ene goede nieuws was dat ik een oogje kon houden en werpen op het opbouwen van de baan. Er werd noest en geroutineerd gesleept met kussens en ik zag rollen rood tapijt die even later werden uitgerold over het ijs buiten de shorttrackpiste. Het evenement leek dus soepel van start te kunnen gaan. Geleidelijk zag ik ook schaatsers en begeleiders binnenkomen.  

Aanmelding
Het andere goede nieuws is dat we probleemloos zijn aangemeld en dat ik de teammeeting niet heb gemist. Daarin werd gemeld dat er heel veel rijders en ritten zijn, dat het schema dus nogal vol zit en dat er vlug zal worden gestart.

Het aanmelden.

De rijders moeten daarom echt op tijd in de heatbox zitten en naar de startlijn gaan als er wordt gefloten. Het werd allemaal in keurig verzorgd Engels gepresenteerd door de in en in Engelse referee, maar streng klonk het wel. En zo was het denk ik ook bedoeld.

Nog meer goed nieuws: onze drie kids hebben er weer een fleecemuts bij. Was onderdeel van het aanmelden. Hij is lekker zacht, mooi blauw en wellicht wat ruim. 

Gratis wifi
Over naar het slechtere nieuws. Licht positief is dat ik in de hal op twee plekken een stopcontact vond. En heel positief lijkt/leek dat er gratis wifi is en dat ik het wachtwoord heb gekregen. Maar stabiel contact heb ik op geen enkele plek in de ijshal kunnen krijgen.

Slecht nieuws dus. En geloof me: ik heb het overal geprobeerd. Eerst op de kleine en enige tribune in de ijshal. Wel verbinding via mijn telefoon, niet met de laptop. Toen wel met de laptop, maar zwak. En toen niets meer. Inloggen op wordpress was te hoog gegrepen. Ik ben vervolgens verkast naar de kleedkamer. Zelfde verhaal. Ik heb daarna gestaan bij een mooi plateautje pal aan het shorttrackijs. Even hopeloos. Na de teamleaders meeting heb ik het voor de zekerheid nog even gecheckt in het schaatscafé. Ook bot gevangen. Ik ben zelfs bij de organisatie/wedstrijdleiding binnengedrongen, maar meeliften op de faciliteiten van hen, dat zit er ook niet in.

Geen garantie
Vandaar dat ik nu hier in Sneek mijn wat opgelopen achterstand aan het inlopen ben. Maar ik beloof dat ik het straks met de laptop in de hal weer ga proberen. Garanderen kan ik dus niet dat er per rit updates komen. En als het internetcontact zo blijft haperen zoals ik het net ervoer, dan ga ik wel in Word zitten tikken en ros ik de hele bups na afloop vanuit Sneek op mijn blog. Duimen dus.  

Kay aan het warm eten.

Extra broek
Over naar praktische zaken. Ik trek zo mijn hardloopbroek aan onder mijn spijkerbroek. Het is echt flink koud in de hal. Kays jas gaat straks mee, net als de deken uit de auto. We zullen ons ook geregeld opsluiten in de kleedkamer e/o het schaatscafé. Mijn dikste sokken had ik gelukkig al aan. Kay is aan de warme maaltijd gezet. Tamelijk verantwoord: macaroni, wortelsalade, gehaktbal en een dubbele fruitmix van banaan (2), appel (1/2) en twee uitgeperste sinaasappels.    

Out of the blue

Sporthal De Wielepet

Ik reken het even na.
Huis tot sporthal Wielepet 0,4 + Wielepet tot branding bij hotel in Ter Heijde 0,7 + strand tot opgang Schelppad 2,3 + strand tot opgang Watertoren 1,3 + strand tot opgang achterkant Kijkduinpark 0,9 + strand tot opgang begin boulevard Kijkduin 1,4 + strand tot schuine opgang bij hotel Atlantic 0,6 + opgang en trottoir tot eindpunt bussen Kijkduin 0,6 + duinpad tot achterkant Kijkduinpark 1,6 + duinpad tot Watertoren 1,1 + duinpad tot Schelppad 1,3 + duinpad tot camping Monster 1,7 + dijk tot sporthal Wielepet 0,7 + laatste stuk naar huis 0,4 = 15,0 kilometer.

Winterbloemen

Winterbloemen. Dat kunnen in deze periode van aanhoudende matige tot strenge vorst maar één soort bloemen zijn: IJSBLOEMEN.

Het water op ruiten vriest al enkele weken lustig aan. Autobezitters weten er inmiddels alles van. Voor vertrek moet je met krabber e/o spuitbus in de weer om het van buitenaf op de ruiten bevroren nat eraf te krijgen.

Dat soort ijs, daar ga ik het dus níet over hebben.

Winterhard

Ik lag wat achter met het werk dat onze scheurkalender dagelijks met zich meebrengt. ‘Onze’ scheurkalender is het exemplaar dat we van ASN Bank cadeau kregen. Het is er een met plaatjes uit/van National Geographic.

Fabrieksarbeid
Die opgelopen achterstand had niets te maken met een eventueel nu al toeslaande verveling. Elke dag een blaadje afscheuren riekt weliswaar naar monotone fabrieksarbeid, maar dat is het in het geval van de ASN/National Geographic-dagkalender allerminst. Elke dag is het weer een verrassing wat er tevoorschijn komt. Prachtige tijgers, zoals op de cover. Een menselijk plaatje van een Nenetsvrouw (bewoonster van het Siberische platteland) met een ingebakerde kleinzoon.

Natuurlijk laat

Ergens tussen 's-Gravenzande en de Maasdijk.

Natuurijs. Al ruim een week is het berijdbaar. Vandaag stond ik er voor het eerst op. Laat ja. Natuurlijk laat.

Er zijn talloze redenen en excuses. Drukte, rijden en rossen naar ijsbanen voor de shorttracktrainingen van Kay. En voor wedstrijden. Ook: even een uurtje gaan hardlopen heeft beduidend minder voeten in de aarde dan gaan schaatsen. Dat is een kwestie van schoenen aan, deur uit en de tijd loopt. 

Spijt

Spijt heb ik eigenlijk zelden. Zeg maar nooit. Eergisteren was zo’n zeldzame keer.

Ik had in het begin van de middag een afspraak in Leeuwarden. Op de heenweg had ik tussen het einde van de Afsluitdijk en het binnenrijden van de Friese hoofdstad op heel veel plekken mensen in een prachtig zonnetje zien schaatsen tussen de weilanden.

Winter. Eindelijk. Heerlijk.

Hij had even een aanloopje nodig.
Het moest eerst februari worden eer hij zich echt toonde.
En dan nog diende hij zich aan in stappen.

Eerst flinke vrieskou, eerder in de week,
geholpen door een oost-noordoosten wind.
Vandaag, eindelijk, echte sneeuw.
En ook dat kwam in de loop van de dag aarzelend op gang.